Artikelen

Wees wie je bent, leef je talent

Onlangs stelde iemand zich voor aan de hand van zijn kernwaarden. Ik heb ze, erg genoeg, niet precies onthouden maar ik heb wel onthouden dat ik dat verrassend leuk vond. Verrassend omdat ik heel wat mensen heel wat waarden heb horen propageren, maar in de praktijk bleek daar vaak simpel doorheen te prikken. Ik heb niet voor niets een grote neus, het is er één voor dingen die niet kloppen. In dit geval klopte het wel, omdat deze persoon zich niet achter waarden als woorden verschool, maar de waarden die hij uitsprak duidelijk ervaart als innerlijke kwaliteiten. Talenten zo je wilt. Ik vind het mooi als iemand zijn of haar talenten weet te koesteren en ze in weerwil van wat dan ook tóch in de wereld zet.

Ik denk ook dat het belangrijk is om goed voor je talenten te zorgen. Dat idee was in het begin een uitvloeisel van mijn opvoeding (ik hoor het mijn moeder nog zeggen en ik dank haar daarvoor), maar intussen durf ik het een oprechte, eigen overtuiging te noemen. Wij mensen hebben vele, goede redenen om onze talenten korter of langer te veronachtzamen. Eén belangrijke ziet er misschien uit als luiheid maar is niet zelden gewoon angst. Angst om te falen, angst om niet zo goed te zijn als anderen, angst voor de reacties van anderen. Zo houden we onszelf klein en ons talent in de kast.

Nooit genoeg

Als we onze talenten op die manier onder de korenmaat houden, zitten we als we dat maar lang genoeg doen zichtbaar niet meer zo lekker in ons vel en gaan we ons grappig genoeg ook nog miskend voelen. Het is maar de vraag door wie precies. Om mij heen zie ik momenteel de nodige mensen worstelen met een gevoeld gebrek aan erkenning.

De mantelzorgende dochter raakt niet alleen uitgeput omdat ze zich volledig inzet om voor moeder een aantal zaken te regelen nu dat ineens zo hard nodig is. Ze raakt misschien wel twee keer sneller uitgeput dan nodig is omdat ze elke keer diep van binnen weer teleurgesteld is als moeder geen “dankjewel” zegt of zelfs knorrig reageert, stomweg omdat ze zich niet goed voelt.

“De hardwerkende collega barst tijdens een teamcoaching niet alleen in tranen uit omdat ze zo vreselijk hard werkt. Een beetje doorvragen leert dat ze op haar tenen loopt omdat ze een gebrek aan erkenning voor haar werk ervaart en zich zonder dat te benoemen in 1000 bochten is gaan wringen om die maar te krijgen.”

In mijn eigen familie veroorzaakt een sterfgeval meer beroering dan verdriet alleen, omdat er zo veel oude pijn naar boven komt die voortkomt uit een over en weer gevoeld gebrek aan erkenning. Ik heb ergens onderweg besloten me daar niet meer door mee te willen laten slepen omdat dit een doodlopende weg is. Ik kon dat alleen niet even uitleggen omdat ik toen niet scherp zag dat dit ons parten speelde. Ik wist alleen dat ik los moest laten en een andere weg in moest slaan om niet steeds in dezelfde kuil te vallen. Nu lijk ik dus niet welkom op de uitvaart, terwijl er waarschijnlijk eerder sprake is van een simpele aanname dat het me niet kan schelen. Dat snap ik, maar het is niet zo.

Je bestaan is je bestaansrecht

Al deze gebeurtenissen laten me opnieuw nadenken over erkenning. Ik merk dat ik daar anders over ben gaan denken. Erkenning van anderen, van collega’s of van dierbaren die er toe doen, vind ik natuurlijk heel prettig is ook zeker een belangrijke bijdrage aan mijn welbevinden. Als die erkenning om wat voor reden dan ook even uitblijft, zinkt de grond tegenwoordig alleen niet meer onder mijn voeten weg. Blijkbaar ben ik ineens in staat in mijn eigen erkenning te voorzien, door meer bij mezelf te blijven en beter achter mezelf te staan. Daarbij groeit in mij het gevoel dat het simpele feit dat ik besta misschien al voldoende solide bestaansrecht is en de rest een mooie toevoeging. Dat voelt, zij het voorzichtig, vrij als een vogel en tegelijk zo geworteld als een boom en zo solide als een hunebed.

Het is nu dus ook tijd om weer naar mijn eigen talenten te kijken, ze vanuit dit licht te koesteren en ze vrijer in de wereld te zetten. Ook al maak ik daarbij fouten. Ik besta dus ik ben. Ik geniet van de kracht die altijd weer opstijgt uit het gewone, het aardse alledaagse. Ik geniet van dat simpele bestaansrecht dat het gewone al heel bijzonder maakt en het samenspel met de mooie toevoegingen die daaraan te doen zijn. Het is al genoeg, we kunnen het mooier maken en er is altijd een ander pad. Ik ben dan ook aards, actiebereid  en een advocaat van andere perspectieven.

Marjolijn Tijsmans

Marjolijn is redactielid en editor. Zij zorgt ervoor dat onze teksten taalkundig verantwoord in het magazine verschijnen. Zij coached onze schrijvers waar nodig en doet dat met veel plezier. Zij schrijft standaard en op humoristische wijze een column in ons kwartaalmagazine. In het dagelijks leven is zij projectcoördinator in de trainings- en adviesbranche en werkt zij als Tao-trainer in haar eigen bedrijf Tao Transformatie.