Artikelen

Wat als medewerkers in de zorg ruimer leren kijken?

Huilend zit zij naast mij en kijkt mij met een verbeten gezicht aan. “De vakantie is voorbij en ik moet weer naar huis”. Haar volgende snik wordt onderdrukt. Haar amandelvormige ogen kijken schuin gedraaid de andere kant op. “Wat is er aan de hand schat?”, vraag ik haar. Ze kijkt mij aan en zegt bang te zijn weer gepest te worden. Ik zie dat haar angst en bijbehorende gedachten maken dat ze in de war raakt. Even gaat het door me heen haar niet meer naar huis te brengen maar gewoon thuis te houden. Mijn plichtsbesef voor gemaakte afspraken doen mij echter wankelen en twee uur later pakken we de tassen, laden de auto in en rijden we naar de instelling waar Angie, mijn dochter met downsyndroom woont. “We zijn er”, zeg ik met gemixte gevoelens en we lopen samen het terrein op van de instelling waar ze woont.

[wcm_nonmember]
Wil je de rest van dit artikel lezen? word dan lid!
[/wcm_nonmember]
[wcm_restrict]

Een kort welkom van haar begeleider zorgt ervoor dat ze weer een beetje ontspant en na het ritueel van weer thuis komen verlaat ik het gebouw een paar uur later. Met een knoop in mijn maag stap ik weer in de auto. De tijd die ik daar ben geweest is het mij opgevallen dat de begeleider zijn handen vol had aan het redden van acute situaties. Ik zucht diep en vervolg mijn weg. “Mijn God, hoe lang gaat het nog duren dat ik met een gerust gevoel naar huis ga?”, denk ik zuchtend in mijzelf.

Dat er gesneden wordt in de zorg is algemeen bekend. Mensen moeten steeds meer werk verzetten in minder tijd en met minder bezetting hetzelfde werk doen. En naar welke vorm van zorg je ook kijkt, overal kom je hetzelfde eindresultaat tegen. De patiënten of cliënten zijn de dupe, hoe je er ook naar kijkt. Ook al doet het personeel nog zo zijn best, je redt het er niet meer mee. Als er een begeleider is die op een groep van acht bewoners werkt, waarvan er een cliënt is die gedurende een bepaalde tijd 1 op 1 begeleiding nodig heeft, dan is er tijdelijk geen oog voor de anderen. Er kan dan niet geanticipeerd worden op wat er onderhuids leeft bij hen en ik vind het niet verwonderlijk dat er “ontploffingsgevaar” is, gezien de diversiteit van het probleemgedrag dat er is bij de diverse bewoners.

Wat heeft dit nodig?

Ik heb hier eigenlijk maar een eenduidig antwoord op. Personeel dat in de zorg werkt heeft meer verruimd en vrij bewustzijn nodig. Als mens leren wij te communiceren met woorden en begrip. Dit is echter maar een heel klein percentage van wat wij non-verbaal communiceren. Intuïtief communiceren wordt tot op de dag van vandaag nog vaak afgedaan als iets voor zwevers. Het tegenovergestelde is echter waar vanuit mijn visie. Als je door de ogen van de mens met downsyndroom kijkt, zie je dat zij non-verbaal een hele duidelijke communicatie hebben maar met taal vaak heel beperkt zijn. Het innerlijk weten is echter sterk ontwikkeld bij deze mens en hier kunnen wij als ouders/begeleiders zelfs veel van leren. Hoe komen wij dus op het punt dat we hen beter kunnen begrijpen en goed kunnen verstaan?

In mijn eigen ontwikkeling heb ik gemerkt dat als ik niet alleen maar bezig ben met mijn persoonlijke aangelegenheden maar naar Angie kan kijken vanuit een verruimde kijk, die uit het hart en een hoger weten komt, zij zich begrepen en gezien voelt. Zij durft zich daardoor meer te laten zien zoals ze werkelijk is. Ze geeft mij dan ook inzicht in de diepere lagen die er spelen in haar leven. Ook al is het ene leuk en het andere niet, alles kan er dan zijn. Rust en blijheid zijn aanwezig in de basis en vanuit deze basis kan zij goed functioneren en zie je een open, blij en toegankelijk mens.

Er is meer dan je kunt zien

Alle vormen van spiritualiteit, vrij van religie en dogma, zijn gebaseerd op de veronderstelling dat er meer in het leven is dan wat je met het oog kunt zien. Er is een groter geluk en helderheid van zijn, mogelijk..

De veronderstelling is dat er een groter bewustzijn is wat je aan kunt boren, daarvan kunt leren en daardoor kunt door kunt veranderen. Je kunt er je geluk aan ontlenen. Er is meer dan gedachten, emoties, mensen en omstandigheden, wat je niet direct tastbaar is.

Wetenschappelijk is al bewezen hoe groot de kracht van de geest is. Ik noem dit even het Hoger Zelf. Dit Hogere Zelf is simpelweg een laag van bewustzijn dat oneindig veel intelligenter is dan wij met onze hersenen kunnen begrijpen. In feite is het bewustzijn zelf.

Bijvoorbeeld: Jij kunt deze zin lezen, wat betekent dat je bewustzijn hebt en als je bewustzijn hebt/bent, betekent dit dat je direct het Hoger Zelf kunt ervaren en zijn voordelen kunt oogsten voor jezelf. Hier is niet veel kennis voor nodig. Het belang om dit te weten is omdat het de sleutel is tot jouw vrijheid, vrede, jouw zelf-realisatie en tot jouw onveranderlijke geluk!

Als jij gelukkig bent neem je dit overal waar je bent met je mee. Vanuit de vrijheid die je bent kom je tot nieuwe inzichten en ideeën die je nu nog niet kunt bedenken. Zonder dat jij je hoeft in te spannen kun jij je cliënt zien en begrijpen en reageer je vanuit rust en helderheid. Je bent helder en aanwezig in alles wat je doet. In minder tijd kun je meer doen met grotere efficiëntie. Voor alles wat er gebeurt neem je moeiteloos de verantwoordelijkheid die nodig is.

Dit is wat ik iedereen toe wens, zeker instellingen die zorg bieden aan mensen met een verstandelijke beperking. Dit is wat ik wens voor mijn dochter Angie. Dat ze kan leven in een woonvorm waarin betrokkenheid en begrip centraal staan. Dat ze gezien wordt voor wie zij werkelijk is. Dat zij begrepen wordt in haar moeilijke verstaanbaarheid zodat haar licht vol kan schijnen.

De onderdrukte snik van haar van vandaag is dan verleden tijd![/wcm_restrict]

Sonja Verberne

Sonja Verberne schrijft over de werking van onze hersenen, oude paradigma’s die van invloed zijn op ons persoonlijke en collectieve gedrag en hoe Emotional Freedom Techniques (EFT) een bijzondere methode is om vrij te worden van aloude programmeringen, zodat ieder die met haar werkt op pionierende wijze zijn/haar leven gezonder en met meer vervulling kan leven en zo een gezonde bijdrage kan leveren aan de wereld. Als moeder van Angie met het downsyndroom blijft haar liefde uit gaan naar alle innovaties die er binnen de zorg nodig zijn om deze hoog gevoelige mensen beter te kunnen begeleiden. Ze richt zich in haar werk als trainer, EFT behandelaar/transformatiecoach mede op ouders, verzorgers en instellingen rondom mensen met downsyndroom.