Artikelen

Actie = reactie: vrijheid geef je door

In Nederland zijn de jongere generaties opgegroeid met en in vrijheid. Het is voor ons een gegeven, we weten niet anders. Bevrijdingsdag is voor ons een feestdag met optredens. De echte, diepere betekenis kennen we niet, we realiseren ons vaak niet dat vrijheid iets waardevols is. We weten immers niet hoe het is om in angst te leven en ons iedere dag af te vragen of er nog een morgen zal zijn. We vragen ons af wanneer we op vakantie gaan en of er dan wel voldoende zon is.

Tien jaar geleden ben ik met mijn rugzakje naar Spanje vertrokken. In een internetcafé vond ik een briefje met een advertentie waarin verkopers van schilderijen gezocht werden. Het bedrijf achter deze advertentie van een aantal Israëliërs. We trokken de steden door om winkel aan winkel schilderijen te verkopen. In de tijd die ik doorbracht met de Israëliërs vertelden ze over hun oorlog. Ze vertelden dat ze Europa zo bijzonder vonden, omdat niemand er bang keek. ‘Everybody looks happy,’ zeiden ze.

[wcm_nonmember]
Wil je de rest van dit artikel lezen? word dan lid!
[/wcm_nonmember]
[wcm_restrict]

De tijd én een oorlog hebben ons ingehaald. De angst waar deze Israëliërs iedere dag mee geconfronteerd werden, sluipt nu Europa binnen en trekt via Frankrijk en België noordwaarts. Tijdens de Nucleaire Top vorig jaar in Den Haag heb ik voor het eerst een glimp ervaren van hoe oorlog voelt: er waren overal militairen, politiemannen en wegblokkades. Op dat moment besefte ik hoe waardevol onze vrijheid is. De vrijheid die we nu nog hebben.

Actie = reactie
Mijn moeder zei vroeger altijd: ‘waar twee vechten, hebben twee schuld.’ Ook de samenleving bestaat immers uit natuurkundige wetten: actie = reactie. Anders dan in het geval van vaste materie is het in een samenleving onduidelijk wanneer de reactie komt. Deze kan veel later in tijd of op een andere plaats komen.

Zo is het vandaag de dag met IS. De aanslagen zijn een gevolg van vele acties vanuit het westen, in het verleden en in het heden. We zijn in onze koloniale tijd niet erg netjes met verschillende landen, noch met de gevoelens en de religies van de bewoners van deze landen omgegaan. Daar zit een bron van pijn en frustratie bij veel mensen uit Afrika. Ook in het Midden-Oosten hebben blanken hun vernietigende sporen achtergelaten tijdens verschillende oorlogen. Veel mensen hebben hun ouders of grootouders vernederd zien worden door blanke mensen.

Deze pijn wordt aangewakkerd door het opkomende nationalisme en extremisme in het westen. In steeds meer Europese landen worden conservatieve leiders gekozen. In Nederland kan Wilders op steeds meer steun rekenen en in Frankrijk heeft Le Penn veel aanhangers. Het is voor de Nederlanders die hun roots zichtbaar in het buitenland hebben, moeilijk om steeds te horen dat ‘ze niet welkom zijn’ in hun geboorteland. Zij zijn Nederlands of Frans staatsburger, maar leven een secundair leven. Iedere dag krijgen ze te maken met discriminatie: in de media, in de politiek, in de rechtstaat, op straat en op school of op het werk.

IS biedt een antwoord op hun gevoelens van frustratie en uitsluiting. Het steeds maar horen dat ‘je er niet bij hoort’, doet iets met mensen. Ook in dit geval geldt: ‘als één schaap over de dam is…’ Het vervelende hieraan is dat de terreur steeds erger wordt. Gefrustreerde mensen willen namelijk dat hun daad impact maakt in de samenleving en dat de pijn herinnerd wordt. Nu is het een vrachtwagen, na de tiende vrachtwagen is die terreur ‘niet meer origineel.’ Er zullen steeds creatievere manieren gezocht worden om slachtoffers te maken en IS levert die voorbeelden.

Kiezen voor iedereen
Mijn inziens is de enige weg om de terreur van IS in Europa te stoppen iedereen accepteren en ieder geloof gelijkstellen. Niet alleen voor de wet, maar voornamelijk in de praktijk. Als immers de bron van frustratie is weggenomen, dan zal IS weinig vat kunnen krijgen op ‘westerse moslims’ of op de ‘niet-westerse allochtoon’. Laten we dit meteen in praktijk brengen: ‘gefrustreerde Fransman’ is een betere omschrijving voor de aanslagpleger in Nice. Hij woonde immers al lang in Frankrijk en had een Frans paspoort. Dat maakt hem gewoon een ‘Fransman’ en geen gesegregeerde ‘allochtoon’.[/wcm_restrict]

Niraï Melis

Niraï Melis (1980) is auteur voor Pioniers Magazine. Zij is schrijver, socioloog en ondernemer. Haar missie is om mensen weer in hun kracht te zetten. Dit doet zij door de disbalans tussen de vrouwelijke en mannelijke energie te benoemen. Ze heeft verschillende onderzoeken gedaan naar de oorzaken van de disbalans en hun invloed op de maatschappij, economie en politiek. Zo heeft ze een onderzoek naar de gendergelijkheid in kranten gedaan en in politieke programma's.