Artikelen

Vergeet het nu niet

In mijn vorige artikel heb je gelezen dat ik de weg vrij heb gemaakt naar mijn potentieel door eerst achterom te kijken naar wat mij nog in de weg stond en te zien welke zaden ik heb geplant om mijn potentieel te laten groeien en bloeien. Zo ging ik van achterom kijken naar de toekomst kijken. Ik sloeg echter één heel belangrijke stap over: het nu.

Sinds ik eenmaal de kracht voelde om te vertrouwen op mijn proces en stappen te zetten, gaan er allerlei deuren open. Ik stort me dan ook enthousiast op de weg naar het vinden van mijn roeping. Ik voel een enorme drive om mijn potentieel in te zetten en ben vastberaden de mooiste versie van mijzelf te worden. Ik voelde een enorme energie die vrij was gekomen door het achter laten van mijn shit en het vinden van de parel en ik ging met windkracht 10 vooruit.

Achter alle deuren staan geweldige ideeën om in werking te zetten, maar welke deur doe ik eerst open? Welke deur moet ik kiezen? Bij welke deur voel ik mij het beste? Elke deur heeft weer bepaalde consequenties voor de toekomst en ik zink weg in juist die toekomstige consequenties. Want ik weeg alles af, met mijn verstand.

Zijn of moeten

Ik zink weg omdat ik zó graag volop wil leven dat ik geen fouten wil maken in het kiezen van een juiste deur, ik verzuip omdat ik zó graag een leven wil waarin ik maximaal van betekenis kan zijn. Het enthousiasme ging samen met het moeten vinden van mijn roeping. Mijn gedachte was: ik moet van betekenis zijn. Maar werkelijk van betekenis zijn, doe je door van betekenis te ‘zijn’. Gewoon zijn. Zijn in mijn bestaan… Zijn, niet om een reden. Hier, op deze plek, in dit moment met al zijn wirwar. Zijn omdat ik gewoonweg besta. Zijn, omdat jij bestaat. Zijn, omdat wij bestaan. Als ik ben, kan ik van betekenis zijn.

“Ik wring me in allerlei bochten om maar mijn potentieel tot bloei te laten komen, maar juist die frictie leidt mij weg van dat wat ik werkelijk wil.”

We zijn zo snel geneigd om iets te moeten doen om ons gewaardeerd te voelen. ‘Ik moet iets doen om waardevol te zijn’ zit diep in mij verankerd. Juist dat werkwoord ‘doen’ kan een middel zijn om iets te bereiken, het is een middel om mij gewaardeerd te doen voelen.

Het bloeien gaat vanzelf

Alleen maar zijn is niet voldoende meer in deze maatschappij. Bomen zijn, vogels zijn, bloemen zijn, ze zijn gewoon. Maar wij mensen hebben het idee gecreëerd dat alleen maar ‘zijn’ niet voldoende is. Dus ik wring me in allerlei bochten om maar mijn potentieel tot bloei te laten komen, maar juist die frictie leidt mij weg van dat wat ik werkelijk wil. Het niet accepteren dat ik nog niet mijn potentieel leef, belemmert mij om werkelijk mijn potentie te laten bloeien en nu te leven, niet later. Het is eigenlijk zo simpel, maar ook zo moeilijk! Net als de natuur hoef ik alleen maar te zijn. Het bloeien gaat vanzelf.

Ik leer dat ik mijn potentieel op zoveel mogelijk manieren tot bloei mag brengen, dat ik op ontelbaar veel manieren mag bloeien, dat het leven niets liever heeft dan dat ieder mens bloeit in haar mooiste kleuren, geuren en vormen. Het bloeien hoeft slechts een expressie te zijn van de vreugde, van de viering van het bestaan. Ik groei en bloei omdat ik besta. Niet omdat ik iets moet bereiken. Ik mag mij altijd gewaardeerd voelen, daar is geen reden of doel voor nodig.

Accepteren is geen kwestie van doen, maar van laten

Terug naar het nu, door dit moment te accepteren, het huidige moment zoals het nu is. Het verzet en de weerstand om iets wat nog niet is, hebben dus geen enkele zin. Meteen rijst de vraag in mij op: hoe accepteer ik dan? Ik kom meteen weer in het ‘doen’ terecht. Hoe doe ik dat? Ik wil juist niet meer doen! Toen ik het ‘doen’ wegliet, kwam ik tot de ontdekking dat acceptatie niet een kwestie is van doen, maar van laten. Het laten varen van mijn weerstand. Wanneer ik mijn weerstand laat varen, voel ik een enorme rust. Er ontstaat vanzelf ruimte om te ontspannen en ruimte voor verbinding met mijn intuïtie. Werkelijke verbinding.

“Als ik mijzelf werkelijk toesta mij ongelukkig te voelen, ervaar ik juist ruimte voor gelukkige gevoelens en ook dit brengt dankbaarheid met zich mee.”

Daarbij kwamen er in die ruimte vragen en gevoelens naar boven als: mag ik mij ongelukkig voelen? Sta ik mezelf toe dit te voelen? Daartegenover: sta ik mijzelf toe gelukkig te zijn met dat wat is? Als ik mezelf toesta gelukkig te zijn met dat wat is, verdwijnt het ongelukkige gevoel dan ook niet? En andersom? Ik probeerde het allemaal uit door alle gevoelens te omarmen en er te laten zijn. Ik ervaarde dat wanneer ik mijzelf toe sta gelukkig te zijn met dat wat is, de ongelukkige gevoelens verdwijnen en er dankbaarheid voor in de plaats komt. Als ik mijzelf werkelijk toesta mij ongelukkig te voelen, ervaar ik juist ruimte voor gelukkige gevoelens en ook dit brengt dankbaarheid met zich mee. De weerstand laten gaan en gevoelens als geluk en ongeluk ervaren zonder oordeel, brengt mij naar een puur zijn met alles wat is.

Een deur naar het heden

Uiteindelijk, na al die deuren die ik open kon doen, is er één deur opengegaan. Een deur die ik in eerste instantie niet zag. Het is de deur naar het heden. Het nu. Dit moment. Juiste ontspanning leidt naar juiste inspanning. Ontspannen zijn is nodig om te voelen, in mijn lijf aanwezig te zijn en mij te verbinden met dat wat is. Ik ben dus heel benieuwd wat het mij gaat brengen, wanneer ik mijn focus in het huidige moment houd. Wanneer ik gewoon heerlijk ontspannen kan ‘zijn’. Of ben ik nu toch stiekem weer bezig met de toekomst?

Suzanne Beunk is auteur voor Pioniers Magazine. Zij reist de wereld over zonder vastgesteld plan vooraf. Zij neemt lezers mee op reis door columns te schrijven over haar ervaringen op haar reis. Suzanne ondervindt hoe het is om alle zekerheden los te laten en de rijkdom in haarzelf, haar thuis, te ontdekken. Een reis die je meeneemt in de wereld van Zijn. Suzanne is effortless coach vanuit haar praktijk "Be Effortless"