Artikelen

Sisterhood: alleen voor vrouwen?

Aan verschillende vrouwen in mijn omgeving vraag ik wat de term sisterhood in hen oproept. Ik krijg verschillende reacties terug. Zo roept het op dat vrouwen mannen nodig hebben en mannen vrouwen. Het roept het idee op dat je alles kunt delen met elkaar, overal over kunt praten. Voor anderen betekent het: herkenning vinden bij elkaar, of verdieping, of inspiratie. Dat je elkaar kunt herinneren, kunt versterken. Ook genoemd wordt: vrouw zijn, zijn in de kern, kracht door kwetsbaarheid en volledig open en transparant zijn, veiligheid en liefde, liefde, liefde. Onvoorwaardelijk.

[wcm_nonmember]
Wil je de rest van dit artikel lezen? word dan lid!
[/wcm_nonmember]
[wcm_restrict]

Het woord her-inneren blijft bij me. Het is een heldere manier om uit te drukken dat we elkaar nodig hebben om te zien wie we zijn. Om ons te kunnen spiegelen aan elkaar. Om gewoon bij elkaar te zijn, om vanuit dat gevoel weer veilig de wereld in te kunnen stappen en opnieuw te weten wie je bent: als vrouw, als liefdevol wezen, als mens.

Want aan wie kun je je in deze tijd, waarin de bladen nog steeds jonge meisjes als model laten zien, spiegelen? Tot wie kun je je verhouden als je 10, 14, 18, 24, of nog ouder bent? Is een sisterhood dan de plek waar je het leven kunt leren? Waar je je lijf kunt ontdekken, de wijsheid van oudere vrouwen kunt horen, waar je je veilig weet onder de vleugels van anderen die ook hun plek in de wereld willen innemen? Is dat dan de plek waar je altijd weer thuis komt, met mooie herinneringen of ondanks klote gebeurtenissen?

Zelf heb ik er een tijdje op moeten kauwen om het goed te kunnen duiden. Wat is sisterhood en wat betekent het voor mij? Ik sprak erover met mijn partner. Wat ziet hij bij deze term? Zijn reactie was helder. Onzin vond hij het. Het mag ophouden met de scheiding van mannen en vrouwen, de vrouwen tegen de mannen. Voor hem gaat het om samen bouwen aan een nieuwe wereld, dat kun je niet doen vanuit afgescheidenheid.

Vervolgens moest ik nog iets langer nadenken en voelen wat die term dan toch voor mij betekent en thuis wist ik het ineens. Voor mij gaat het over het gevoel dat ik altijd, wanneer dan ook, kan aankloppen bij verschillende vrouwen in mijn leven. Bij wie ik compleet mijzelf kan zijn en niets op hoef te houden, mijn maskers buiten kan laten. Het is het gevoel dat ik vroeger had toen ik bij mijn schoonmoeder voor de deur stond als ik het niet zo fijn had met haar zoon. Dan deed ze de deur open, keek me aan, vroeg niets en zei alleen maar: “Ik zie het al, ik ga koffie maken.” Dan kon ik daar landen, zijn, mijn verhaal doen. Terwijl dat vertellen soms niet eens nodig was. Dan was het kunnen landen genoeg. Voorbij de woorden kon ze mij begrijpen en dat was zo verrekte fijn. Dat gevoel er te mogen zijn met alles wat er is, dat ik welkom was. Ja, ik denk dat het daar over gaat. Compleet jezelf zijn bij de ander. Met een oogopslag weten dat de ander je even nodig heeft, niet met raad, met cadeaus, maar gewoon door er te zijn. Ik denk dat dat sisterhood is voor mij. Dikke sokken aan, haren door de war, zitten in je grootste, dikste, oudste en fijnste trui en wel 100 koppen thee. Tot midden in de nacht praten, zijn, voelen, de wereld verbeteren. Schrijven, filmpjes maken, podcasts opnemen. Slapen, koken, eten.

Ja natuurlijk kan dat ook samen met een man. Het gaat erom dat je helemaal niets hoeft op te houden, geen rol hoeft te spelen. Dat is in onze man/vrouw rol niet altijd even gemakkelijk. We zitten als vrouwen nog vol met patronen die bepalen dat we minnares of moeder moeten zijn, of een combinatie van beiden. En die patronen zijn nu eenmaal onder alleen maar vrouwen minder zichtbaar. Minder bepalend. Daar verandert direct iets in als er mannen bij komen. Andersom: kijk maar wat er gebeurt als er vrouwen binnenkomen op plekken waar alleen maar mannen zijn…

Wie ben je eigenlijk?

Het lijkt in deze wereld soms nog steeds te draaien om je best doen, gezien willen worden, mooi gevonden willen worden en de knapste willen zijn. Zolang wij vrouwen dat blijven doen, elkaar de ogen uitsteken en met elkaar concurreren, kunnen mannen ons niet als gelijkwaardig zien, omdat je dat dan echt niet bent. Laten we de sisterhood bemensen met iedereen die iets wil leren, iedereen die verder wil groeien en daarmee de toon zetten. Die toon bestaat er dan uit dat je altijd het gevoel hebt dat je in de sisterhood bent. Dat je veilig bent, zodat je alles kunt doen wat je graag zou willen. Sisterhood als metafoor voor ‘onder moeders vleugels’. Sisterhood voor de plek waar je kunt leven, kunt zijn en mag falen. Misschien is connectedhood of peoplehood dan een veel betere term. Wat vind jij?

[/wcm_restrict]

Linde ten Broek schreef enkele artikelen voor Pioniers Magazine. Zij is soulcoach, schrijver en verhalenplukker. Zij helpt vrouwen bij het kiezen voor een bezield leven waarmee hun volle potentieel aangesproken wordt en tot volle bloei komt. Linde heeft inmiddels twee boeken op haar naam staan: kinderboek "Gina en de rode vogel" en "Moeders en dochters". Daarnaast is Linde (tevens documentairemaakster) bezig met het voorwerk voor de documentaire "Soulstories": Zij interviewt hiervoor 5000 vrouwen over het leven van hun volle potentieel.