Artikelen

Niets onder stoelen of banken steken in de zorg

Op het nieuws zie ik hoe er legio medische missers worden gemaakt, waar mensen aan overlijden en … dit wordt door ziekenhuizen niet altijd gemeld aan de inspectie. Als complementair geneeskundige weet ik dit al jaren en ben ik blij dat de transparantie groter wordt, zodat dit eindelijk eens aan het licht komt: dan hoef ik daar niet meer voor te vechten.

Ik laat het nieuws over de zorg in het algemeen aan me voorbij gaan, maar als ik kijk naar de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking, laat me dat nooit onberoerd. Het ene bericht is nog niet gepasseerd of het volgende dat me de boom injaagt duikt op. Voor ik het weet wind ik me alweer op. Ik kies er nu voor om uit de boom te komen en in stilte te kijken naar wat mijn verlangen is. Wat zou ik er zelf aan kunnen doen? Hoe ziet deze zorg er voor mij in een ideale wereld uit?

[wcm_nonmember]
Wil je de rest van dit artikel lezen? word dan lid!
[/wcm_nonmember]
[wcm_restrict]

Syndroom van Down, wel te verstaan

Als ik me dat afvraag en naar mijn eigen dochter (met downsyndroom) Angie kijk, voel ik in grote lijn het gemis van verstaanbaarheid. Zij wordt vaak niet verstaan in wat zij wezenlijk voelt, bedoelt, of nodig heeft. Dit komt door de manier waarop zij zich kan uitdrukken in lichaamstaal, woord en geschrift. Dit komt door haar manier van doen, altijd verbindend en op harmonie uit, ook al ziet dit er soms niet zo uit. Zij gelooft altijd in het goede van de mens en heeft een rotsvast vertrouwen in haar begeleiders.

Mijn hart huilt. Om het feit dat zij zo gemakkelijk te manipuleren is. Dat zij altijd haar best doet de ander tegemoet te komen, zeker als het om begeleiders gaat. Ze wil het heel graag goed doen. Mensen met downsyndroom worden in het algemeen graag in een gemêleerde groep geplaatst, omdat dit de harmonie ten goede komt. Als we eerlijk zijn en kijken hoe dit werkt, zien we dat iemand met downsyndroom zich terug trekt in zichzelf als er escalaties zijn tussen andere bewoners. Zij bemiddelen in stilte en rusten niet voor de rust is weergekeerd en de strijdende partijen elkaar het liefst weer de hand hebben geschud. Zij blijven degene opzoeken waar een conflict mee is, want dit moet opgelost worden.

Wordt er ook gekeken naar de gevolgen die dit voor henzelf heeft? Hun zo gevoelige energetische systeem raakt overvol met deze indrukken. Hoe raken ze dit weer kwijt? Is hier aandacht voor? Of kan er niet anders dan aan voorbij gegaan worden omdat de werkdruk zo hoog is?

Begrijpen door te kijken

“Kijk mij aan, ik laat jou door mij heen, jezelf verstaan.”

Weet jij, verzorgster van die mens die zo kwetsbaar is, wat hun lichaam uitdrukt? Waarom het zo gebouwd is? Wat er aan schoonheid verscholen gaat achter wat zij doen, ook al is het soms bloedirritant? Weet jij wat die schreeuw betekent? Weet jij wat de tranen betekenen die in stilte of luidruchtig gehuild worden? Weet jij wezenlijk wat er nodig is? Nee? Dat is niet erg! Ben jij bereid om dit wel te willen begrijpen en die ander in zijn kwetsbaarheid te ontmoeten en daardoor zelf ook kwetsbaar te zijn? Durf je te kijken in die ogen, die slechts jouw spiegel zijn?

De bezem onder de bank door

Wat zou het toch heerlijk zijn als iedereen onder banken en stoelen durft te kijken om te willen zien wat daar onder verscholen ligt. Het gaat niet om goed en slecht, maar om wezenlijk begrip en verantwoordelijkheid nemen. Dat geeft rust, harmonie, ruimte en veiligheid. Dat is wat ieder mens in de basis nodig heeft, toch? Wij kunnen kiezen hoe we het willen doen. Deze kwetsbare mensen hebben geen keuze maar blijven altijd afhankelijk van degene die dienst heeft en de afgesproken spelregels op zijn eigen manier uitvoert.

Gewetensvraag

Ik zou aan alle begeleiders, docenten en betrokkenen willen vragen: hoe zou jij willen dat er met jou of je kind om gegaan wordt? Zit je op de stoel of de bank of stop je er liever nog iets onder? Wie staat er op om er melding van te maken als iemand langzaam weg glijdt?

Het is helaas maatschappelijk een geaccepteerd patroon om aan de rand te leven en maar wat te doen. Als professional en als moeder sta ik op en nodig jou uit om met mij in dialoog te gaan om samen te onderzoeken wat er nog meer mogelijk is.

[/wcm_restrict]

Sonja Verberne

Sonja Verberne schrijft over de werking van onze hersenen, oude paradigma’s die van invloed zijn op ons persoonlijke en collectieve gedrag en hoe Emotional Freedom Techniques (EFT) een bijzondere methode is om vrij te worden van aloude programmeringen, zodat ieder die met haar werkt op pionierende wijze zijn/haar leven gezonder en met meer vervulling kan leven en zo een gezonde bijdrage kan leveren aan de wereld. Als moeder van Angie met het downsyndroom blijft haar liefde uit gaan naar alle innovaties die er binnen de zorg nodig zijn om deze hoog gevoelige mensen beter te kunnen begeleiden. Ze richt zich in haar werk als trainer, EFT behandelaar/transformatiecoach mede op ouders, verzorgers en instellingen rondom mensen met downsyndroom.