Artikelen

Kun je leven zonder nieuws?

Laatst werd ik gebeld door het NRC. Jaren geleden had ik een abonnement gehad en of ze mij nu weer een geweldig aanbod mochten doen. Ik heb geweigerd om twee redenen: ik probeer papierloos te leven en een krant past daar niet bij. Daarbij kijk en lees ik geen nieuws, omdat ik daar alleen maar depressief van word. Deze laatste reden kwam niet binnen bij de NRC-man. Misschien moet ik dat wat uitgebreider uitleggen.

Ik heb al tien jaar geen tv meer. Behalve dat de meeste programma’s het kijken niet waard zijn voor mij, was met name de grote hoeveelheid negatieve beelden een reden om de tv de deur uit te doen. Zelfs als je geen nieuws of talkshows kijkt, dan is er geen ontkomen aan. Beelden komen vaak heftig binnen en blijven lang hangen. Ik heb daarna een tijd lang het nieuws alleen nog maar gelezen via een incidenteel proefabonnement en het internet, maar ook daar overheerst het negatieve nieuws.

“Als maatschappij neigen we ernaar teveel te focussen op het negatieve. Daardoor voelen we ons steeds onveiliger en worden we steeds meer paranoïde.”

Als maatschappij neigen we ernaar teveel te focussen op het negatieve. Daardoor voelen we ons steeds onveiliger en worden we steeds meer paranoïde. Wie van mijn generatie herinnert zich nog dat we uren buiten speelden tot het donker werd? Geen mobiel, geen horloge en alleen de goede raad: “Geen snoep aannemen van vreemden.” Ik liep samen met mijn broertje naar school, een wandeling van bijna 30 minuten en mijn moeder hielp alleen de eerste drukke straat oversteken. Doordat we nu steeds vaker horen hoe het mis kan gaan met kinderen, houden we ze angstvallig binnen en brengen en halen we ze naar school, naar voetbal, naar de muziekschool.

“Het is in mijn ogen de rol van de politiek om te zorgen voor het wegnemen van angst, om te zorgen dat we een hartelijke, warme maatschappij zijn waar kinderen in liefde en veiligheid in plaats van in angst opgroeien.”

We zijn bevangen door een collectieve angst voor de toekomst. Bang voor aanslagen, bang voor kinderlokkers, bang voor inflatie, voor crisis, voor ontslag, voor buitenlanders. We zijn een risicoschuwe en door angst geobsedeerde maatschappij geworden, gevoed door de prominente rol die we de media in ons leven laten spelen. Permanente angst hoort volgens mij niet thuis in een democratische samenleving. Het is in mijn ogen de rol van de politiek om te zorgen voor het wegnemen van angst, om te zorgen dat we een hartelijke, warme maatschappij zijn waar kinderen in liefde en veiligheid in plaats van in angst opgroeien.

Angst op zich is niet verkeerd. Angst als reactie op een reële dreiging is zelfs noodzakelijk en heeft als functie dat de bedreigde persoon alert is en in actie komt. Irreële angst, gebaseerd op bedreigende gedachten, herinneringen, emoties of wensen, dient echter geen doel. Irreële angst verlamt, maakt wantrouwig en vervreemdt ons van elkaar. Bovendien brengt het ons in een staat van constante angst en stress en dit belemmert ons functioneren.

Ik wil niet leven in angst. Het afsluiten van de nieuwsfeed is een druppel op een gloeiende plaat en houdt de angst en negativiteit, die er wel is, niet bij mij vandaan. Het helpt wel. Ik leef ook niet in een positieve bubbel met alleen maar ‘happy thoughts,’ maar ik weet wel dat het een mindset is of je je wilt laten leiden door angst of door liefde. Test dat maar eens. Ga naar buiten en glimlach naar een vreemde. Grote kans dat deze jou niet in elkaar slaat, maar vriendelijk teruglacht. Dus ja, ik kan zonder nieuws leven. In elk geval zonder de constante stroom van negatief nieuws!

Erica Pierik

Erica Pierik (1975) is auteur voor Pioniers Magazine. Zij woont samen met haar man en twee katten in Amsterdam West. Samen kwamen ze erachter dat ze bewuster en duurzamer wilden leven, met een minder grote voetafdruk en met meer liefde voor de omgeving. Ze hebben daarom een paar jaar geleden een groot en duur appartement in Oud Zuid verruild voor een kleine, betaalbare woning in Bos en Lommer, zodat Erica haar stressmakende baan op kon zeggen. Nu werkt ze voor zichzelf als tekstschrijver (Buro Mani), heeft ze jaloersmakend lage hypotheeklasten en inspireert ze graag anderen om net als zij te leven volgens eigen kernwaarden.