Artikelen

Hoe levend is de dood?

Als ik naar mezelf kijk, ken ik vanuit mijn opvoeding het beeld dat de dood drama, verdriet en angst inboezemt. Iets waar je liever niet mee te maken krijgt en zo ver mogelijk bij uit de buurt blijft. Helaas, het hoort er nou eenmaal bij!

Hoe Angie (mijn dochter met Downsyndroom) dit doodleuk bekijkt:

Een poosje geleden overleed een vriendin van Angie. Ze stond me al op te wachten bij de deur om me het nieuws te vertellen:“mama, mijn vriendin is overleden naar de hemel en ik wil graag samen met jou kijken”. Oeps, goedenavond allemaal. Het overviel mij wel een beetje. Allerlei bedenkingen gingen er door mij heen. Was dit wel gepast vanuit mijn positie, de moeder van haar vriendin, op deze dag?

Voor ik het wist had Angie het al geregeld bij de begeleiding van het huis en ze nam me bij de hand en samen gingen wij op weg. Samen naar haar vriendin.

[wcm_nonmember]
Wil je de rest van dit artikel lezen? word dan lid!
[/wcm_nonmember]
[wcm_restrict]

“Kijk eens mama, wat een lief gezichtje. Ze vindt het fijn als je tegen haar praat. Het lijkt soms net of ze antwoord geeft. En kijk eens wat een mooie bloemetjes op haar lichaam. En kijk eens wat een lieve rozenblaadjes rond haar hoofd. Zo kan zij ze beter ruiken zo vlakbij”. Ze boog zich over het lichaam van haar vriendin en streelde het haar en voelde of ze nog koud was en een beetje stijf, want dat hoort als je dood bent. Ze knikte, ja het klopte allemaal. En samen zaten we te keuvelen, deelden we herinneringen en bespraken we welke foto ik voor haar af zou drukken waar ze samen op stonden.

We sloten het bezoek af met een mooi gedichtje in het bezoekersboek en Angie liep voldaan en babbelend mee de ruimte uit. Tijdens de week dat haar vriendin opgebaard lag, ging zij er elke dag heen en af en toe mediteerde ze bij haar. Ik vroeg Angie waarom ze dit deed. Ze vertelde dat haar vriendin dit heel fijn vond, het was lekker rustig en dan kon je goed met elkaar beleven.

Dag van afscheid

Toen de dag van het definitieve afscheid daar was, bleek Angie ook klaar om los te laten. Het leek alsof zij alles gedaan had wat nodig was voor haar. “Nu gaat haar lichaam ook weg”. Ze keek me aan en zei: “Wel jammer dat ik niet meer naar haar toe kan. Maar ze is al lang in de hemel hoor met heel veel lichtjes. Fijn he? Ze heeft helemaal geen pijn meer.” En daarmee leek het klaar. Klaar om na een mooie ceremoniële afscheidsviering weer over te gaan tot de orde van de dag.

Dank je wel lieve Angie, dat jij ons laat zien dat de dood heel levend is!

[/wcm_restrict]

Sonja Verberne

Sonja Verberne schrijft over de werking van onze hersenen, oude paradigma’s die van invloed zijn op ons persoonlijke en collectieve gedrag en hoe Emotional Freedom Techniques (EFT) een bijzondere methode is om vrij te worden van aloude programmeringen, zodat ieder die met haar werkt op pionierende wijze zijn/haar leven gezonder en met meer vervulling kan leven en zo een gezonde bijdrage kan leveren aan de wereld. Als moeder van Angie met het downsyndroom blijft haar liefde uit gaan naar alle innovaties die er binnen de zorg nodig zijn om deze hoog gevoelige mensen beter te kunnen begeleiden. Ze richt zich in haar werk als trainer, EFT behandelaar/transformatiecoach mede op ouders, verzorgers en instellingen rondom mensen met downsyndroom.