Artikelen

Hoe kom je van overleving naar bloei?

Er zijn van die periodes in je leven waarin je er opeens achter komt dat je alleen nog maar bezig bent te overleven. Vooral in tijden van transitie. Alles gaat anders dan gepland. Het leven neemt opeens een onverwachte wending die niet in jouw gedroomde plaatje past en jij probeert toch alles kloppend te houden. Of je probeert al een tijd lang te veel ballen tegelijk in de lucht te houden. De oorzaak kan verschillen, maar de ervaring is dat je keihard aan het werk bent om te proberen (weer) vat op je leven te krijgen. Je hebt steeds minder energie en feitelijk kun je maar net je hoofd boven water houden. Tijd voor een pauze. Hoe kom je vanuit zo’n overlevingsstand naar een situatie van bloei?

‘Out of control’  en dan?

Het is mij zo’n half jaar geleden overkomen. Mijn gezondheid begint te haperen en ik ben doodmoe. Mijn hoofd zit vol watten, het doet niet meer precies wat ik wil. Mijn structurele slaapgebrek begint zijn tol te eisen. Jarenlang heb ik het klaargespeeld om met behulp van ‘compensatiemethodes’  als yoga, meditatie en ademhalingsoefeningen, goed te blijven functioneren. Nu ben ik gedwongen mijn werkactiviteit op een laag pitje te zetten. Mijn hoofd en mijn lijf werken niet meer mee. Ik moet luisteren naar mijn lichaam en een pas op de plaats maken. Gevolg: ik kan mijn planning niet meer handhaven, juist nu ik lekker op gang ben met het ontwikkelen van mijn programma voor vrouwen in transitie naar hun derde akte. Dat is schrikken. Ik ben ‘out of control’.

Fast forward naar nu. Reflecterend op mijn ervaring van het afgelopen half jaar, zie ik een aantal richtingaanwijzers voor het pad van overleving naar bloei. Hieronder beschrijf ik de belangrijkste:

[wcm_nonmember]
Wil je de rest van dit artikel lezen? word dan lid!
[/wcm_nonmember]
[wcm_restrict]

Het begint met (h)erkennen dat je in de survival-stand staat en onderzoeken wat de reden daarvan is. Dat lijkt bijna te logisch om op te schrijven, maar de praktijk leert dat wij vrouwen heel goed zijn in het vermijden van deze realiteit. We kunnen heel lang volhouden dat we ‘gewoon nog even wat harder moeten werken, nog even volhouden, een weekendje weg en dan komt het allemaal weer goed’. In plaats daarvan dus: ‘wat ben ik nu eigenlijk aan het doen en wat probeer ik te vermijden?’

  • Op basis van deze ‘reality check’ bepaal je vervolgens wat op dit moment écht je aandacht nodig Bij vrouwen in de overlevingsstand zal vaak het lichaam (de gezondheid) om aandacht en rust vragen. Je energieniveau moet immers weer op peil komen. Zo ook in mijn geval. Mijn situatie dwong mij om (opnieuw) beter te luisteren naar mijn lichaam. Is het nu inderdaad tijd voor actie of vraagt mijn lichaam juist rust of ontspannende  inspanning? 
  • Om de juiste prioriteit te kunnen bepalen, is het noodzakelijk dat je je situatie volledig accepteert zoals die is, met alle oncomfortabele gevoelens van dien. Pas als je alles accepteert wat er is, kun je zien wat je probeert te vermijden en kun je ook nieuwsgierig worden en gaan luisteren naar wat die situatie jou eigenlijk te vertellen heeft. Wat wordt er echt van je gevraagd? Vaak blijkt dat iets anders te zijn dan waar jij in je overlevingsstand van overtuigd was.
  • Zo werd mij na een tijdje duidelijk dat van mij werd gevraagd om op een andere manier te werken dan ik gewend was. Veel meer vanuit een kwaliteit van ‘zijn’ (= relaxed), dan vanuit een kwaliteit van ‘doen’ (= hard werken), die vaak uitmondt in stress. Niet echt een simpele verandering, maar inmiddels heb ik wel ontdekt dat als het lukt om vanuit die ‘zijnskwaliteit’ te werken, dit een gunstig effect heeft op mijn slaap!
    Mijn lichamelijke conditie heeft mij geholpen om te vertragen en om te leren serieus de vraag te stellen: wat wil er nu gebeuren? In plaats van: ik wil deze week dat en dat en dat bereiken, vanuit een plek van controle en krampachtige discipline. Door steeds die vraag te stellen, voel ik weer waar de energie zit. Als ik die energie volg, doe ik de dingen weer met plezier en wordt mijn werk weer leuk, zelfs de onvermijdelijke vervelende klussen worden minder zwaar.
  • Je hele situatie omarmen, en kunnen luisteren naar wat die jou te vertellen heeft, zodat jij erdoor kunt groeien, betekent dus ook dat je de controle moet loslaten. Geen sinecure voor de meesten van ons. Misschien blijft dat een levenslange oefening. Mijn eigen ervaring daarmee is dat wanneer ik bewust de controle loslaat en als het ware bewust uitreik naar een dieper vertrouwen in het leven, ergens diep van binnen, ik in een diepere laag in mezelf zak. Daarmee word ik weer gegrond in mezelf. Een andere manier om het te beschrijven is: jezelf zonder angst durven overgeven aan de stroom van het leven.
  • Ook bewust tijd nemen om te wandelen in de natuur en even niks ‘productiefs’ te doen, helpt om te gronden. Door al deze stappen ontstaat er weer ruimte om te ademen en uit de spanning van de overlevingsmodus te komen. Je kunt ook letterlijk ademhalingsoefeningen doen om te helpen die ruimte te creëren. Paradoxaal genoeg vraagt loslaten soms bewuste inspanning. Ademhalingsoefeningen kunnen daarbij helpen.
  • Wanneer je weer dieper in jezelf gegrond bent en beter kunt ontspannen, ontstaat er weer ruimte voor creativiteit. Je krijgt weer nieuwe ideeën en hebt weer zin om nieuwe activiteiten op te pakken. Dan weet je dat je weer aardig op weg bent in de richting van bloei.

Wat mijzelf betreft: al ben ik nog niet klaar, de beweging naar bloei is duidelijk ingezet. Er is weer ruimte voor inspiratie, plezier, spelen en werken. Ik realiseer me bovendien dat we eigenlijk nooit klaar zijn. Ontwikkelen is een cyclisch proces en als we blijven groeien, blijven we ook steeds cycli doorlopen zoals deze. Door goed te leren luisteren, kunnen we wel leren de tijd in de overlevingsstand te bekorten.

PS:Wat is jouw ervaring met overleven en bloei? Geef hieronder  je reactie.
Heb jij even behoefte aan een steuntje in de rug op jouw pad naar bloei? Neem gerust contact op voor een vrijblijvend Skype gesprek van 45 minuten.

[/wcm_restrict]

Josephine van den Bogaard

Josephine van den Bogaard schrijft incidenteel voor Pioniers Magazine. Zij werkt als transformatiecoach en facilitator met vrouwen in de transitie naar de derde levensfase (50+). Haar passie is om vrouwen te helpen het diepere creatieve potentieel in zichzelf aan te boren en van daaruit bewust keuzes te maken voor hoe zij hun derde levensfase willen invullen. Zodat zij hun wijsheid kunnen leven, en de enorme potentie van deze nieuwe levensfase ontdekken, voor zichzelf en voor de wereld om hen heen. Josephine is een pionier in hart en nieren, zij is van oorsprong andragoog en heeft veel ervaring in het werken aan bewustzijnsontwikkeling van vrouwen.