Artikelen

Het zijn de kleine dingen die het doen.

Bij het verschijnen van het allereerste Pioniersmagazine deelde ik op facebook de link en heb ik in mijn bericht een aantal vrouwen getagd waarvan ik werkelijk vind dat ze een pionier zijn, ieder op hun eigen gebied en om hun eigen redenen. Vrouwen uit mijn directe omgeving, vrouwen zoals jij en ik, voor uitdagingen geplaatst die ik in mijn eigen leven kon herkennen of met een antwoord op die uitdagingen dat mij inspireert bij het aangaan van de mijne. De vele, verraste reacties hebben mij verrast en heel veel plezier gedaan. Daarnaast heeft het me ook (weer) gewezen op twee zaken waar we onszelf en elkaar echt een groot plezier mee kunnen doen, wanneer we werkelijk een volgende stap in onze ontwikkeling en ons samenzijn willen zetten: het belang van elkaars potentie erkennen en het belang van dit ook hardop uitspreken. Zo simpel? Ja, zo simpel.

[wcm_nonmember]
Wil je de rest van dit artikel lezen? word dan lid!
[/wcm_nonmember]
[wcm_restrict]

Een compliment bestaat uit meer dan woorden

We leven in een cultuur waarin spreekwoorden en zegswijzen bestaan als: “je kop niet boven het maaiveld uitsteken” en “doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg”. Die grondhouding levert naast vervlakking niet zelden harde oordelen op, of erger. Door de eeuwen heen zijn we ook onze dorpsoudste (ooit een wijze man of vrouw met aanzien) meer als de dorpsgek gaan zien. Met hetzelfde gemak zouden we de moed van die mensen die iets “geks”doen, ook al begrijpen we ze niet precies, kunnen bewonderen, ze vragen kunnen stellen en ons laten inspireren door hun overduidelijke energie en bezieling. Met hetzelfde gemak zouden we iets kunnen leren van die mensen die al een tijdlang levenservaring op hebben mogen doen. Hun verhalen kunnen ons ook troost en hoop brengen bij het lopen en vinden van ons eigen pad en ze kunnen ons minder eenzaam maken.

Een compliment geven, vraagt enige overgave en we geven het vaak niet omdat we onszelf direct al als de mindere bestempeld hebben en in onze schulp kruipen, of omdat we er niet voor uit durven te komen dat we iets geweldig vinden omdat we daarmee ook ons eigen hoofd boven dat maaiveld uitsteken. We vragen geen raad aan wie ons voorgingen omdat we vinden dat we niet goed genoeg zijn als we het wiel niet zelf uit kunnen vinden. Wat blijkt: met één spontaan berichtje kwam er ontzettend veel vreugde los en heel veel energie. Pure levensenergie, die heel aanstekelijk is en krachtiger dan zorg en angst. Wederkerig ook: wanneer je hardop iemands kracht of wijsheid bewondert, krijg je niet zelden onaangekondigd te horen wat iemand in jou bewondert (meestal dingen die jij allang normaal vindt), vindt je samen een nieuwe mogelijkheid uit of laat iemand je op zijn minst weten hoe blij hij of zij van jouw opmerking wordt. Erkende levenskracht verveelvoudigt zichzelf direct. Zo simpel? Ja, zo simpel.

Inwijding 2.0: erkenning en vertrouwen

In vroeger tijden ontvingen jongens én meisjes die min of meer volwassen geacht werden te zijn een inwijding. Dat vond voor onze begrippen al op jonge leeftijd plaats en door onze ogen bezien, waren dit vaak tamelijk heftige rituelen. Het is een verworvenheid van deze tijd dat we bijvoorbeeld zijn gaan inzien dat kinderen gewoon kind mogen zijn en dat we onze kinderen met een initiatie liever niet voor het leven moeten verminken. Aan de andere kant is het ook jammer dat de inwijding van vandaag de dag meestal beperkt blijft tot een praktische toelichting op het gebruik van tampons of het scheerapparaat (vaak gelardeerd met het nodige gemopper of zelfs schuld en schaamte omtrent de ongemakken die hiermee gepaard gaan). We zoeken nu mede daardoor allemaal onze eigen inwijdingen: in spiritualiteit, in ervaringen die ons een kick geven, in zaken die ons een kort, plezierig gevoel geven of het gevoel uniek te zijn.

Ik weet ook niet precies hoe een inwijding 2.0 vandaag de dag eruit zou moeten zien. Toen ik een aantal vrouwen openlijk “pionier”noemde, bleek wel dat ze vrijwel zonder uitzondering nog nooit op die manier naar zichzelf hadden gekeken. Het boorde een letterlijk ongekend en spannend potentieel aan. Het maakte deze vrouwen ergens deelgenoot van en ze voelden vertrouwen in hun potentieel en hun unieke uitdrukking daarvan. Zo beschouwd is er voor een inwijding wellicht ook weinig “hocus pocus”nodig, want wat betekent het eigenlijk anders dan: elkaar deelgenoot maken, erkennen waar we samen deel van uitmaken, vanuit vertrouwen in elkaars potentieel? Wat betekent het anders dan even stil staan bij wat en wie we nog meer zijn dan wat we al denken, geleerd hebben of menen te weten? Zo simpel? Ja, zo simpel.

Misschien kunnen we om te beginnen “doe maar normaal dan doe je al gek genoeg”, vervangen door: “doe elkaar een plezier, noem vandaag iemand een pionier!”

[/wcm_restrict]

Marjolijn Tijsmans

Marjolijn is vertaler. Zij zorgt ervoor dat onze teksten taalkundig verantwoord in het magazine verschijnen vanuit het Engels naar het Nederlands. In het dagelijks leven is zij projectcoördinator in de trainings- en adviesbranche en werkt zij als Tao-trainer in haar eigen bedrijf Tao Transformatie.