Artikelen

Het gaat om de reis, niet om de bestemming

Ik zit in het vliegtuig van Italië naar Nederland. Ik kijk uit het raampje en zie een helderblauwe lucht. Onder mij de alpen en allerlei wolkjes dwarrelen rond. Vliegen is voor mij altijd een moment van bezinning, een moment waarin ik als vanzelf in een meditatieve staat verkeer. In de lucht voel ik me als vanzelf vrij, kijk ik neer op al die kleine details onder me en voel ik mij één met het universum. Ik kijk naar de voorbij komende wolken onder mij, en zie ze aan voor mijn gedachten en gevoelens. Alles komt en gaat, komt en gaat. Net als de wolken is geen enkele gedachte permanent. Het is gewoon een gedachte, meer niet. Maar ik ben niet de wolkjes, ik ben de blauwe lucht. Wie is dan degene die deze gedachten ziet en observeert? Wie is die ‘ik’? En wie is de ik die ‘mijn’ zegt? Is dat dezelfde ik?

Een paar weken geleden heb ik meegedaan aan een 5-daagse stilteretraite. Deze werd in Nederland gegeven maar ik kon vanuit Italië de retraite online bijwonen. Een extra uitdaging, omdat stil zijn op een stilteretraite (met medereisgenoten) stukken makkelijker gaat dan stil zijn wanneer je dagelijks leven gewoon doorgaat en je de enige bent die de stilte ondergaat. Ik nam deze dagen bewust afstand van social media, lezen, televisiekijken en andere afleidingen, en ik nam mezelf voor om alleen te spreken wanneer dat echt nut zou hebben. Ik gaf mij hiermee zoveel mogelijk de ruimte om werkelijk de stilte te kunnen ondergaan en alles uit deze dagen te halen.

Een stil middelpunt is wat overblijft

In zulke dagen van stilte is het makkelijker om het stille middelpunt te zijn dat alles wat er om je heen gebeurt, observeert. Alle gedachten, gevoelens, emoties, interpretaties, meningen, oordelen, identificatie, geloof, overtuigingen, projecties, labels en alles wat je via conditionering in hokjes hebt geplaatst worden gezien vanuit het stille middelpunt en passeren als wolkjes aan de lucht. Ze worden minder belangrijk omdat je ze gewoon laat passeren, je vaart niet op de wolk mee maar je kijkt ernaar. Ook de verschillende rollen die je speelt in je leven worden ineens minder belangrijk vanaf een observerende afstand: de rol van dochter, vriendin, werknemer, geliefde, directeur, ziek of gezond, rijk of arm, collega, tante, moeder of vader, oma of opa: je houdt je daar niet aan vast. Je ziet dat je de rol speelt, maar niet bent. Je ziet dat deze rol ook weer kan verdwijnen en dat er nieuwe bijkomen. Je ziet dat jij het stabiele, eeuwige veld bent, de blauwe lucht.

“Door stil te zijn, schep je een enorme ruimte tussen het pure bewustzijn en de gedachten die je hebt”.

Door stil te zijn, schep je een enorme ruimte tussen het pure bewustzijn (de blauwe lucht) en de gedachten die je hebt (de wolkjes die voorbijkomen). In deze ruimte kun je leren om je niet vast te houden aan alles wat voorbijkomt. Je hecht je er niet aan. Jij bent het stabiele en eeuwige veld waarin alles verschijnt en verdwijnt. Jij blijft het stille middelpunt. Komt er een heerlijke gedachte of gevoel voorbij? Je houdt je er niet aan vast. Komt er verdriet voorbij? Ook prima, het mag er zijn. Je gaat er niet in mee. Wees verdrietig als je dat voelt, maar voed het niet. Loop er niet voor weg, maar loop er ook niet in mee. Blijf het stille midden dat het verdriet observeert. Jij bent de waarnemer, een toeschouwer. Alsof je leven zich op het filmdoek afspeelt.

Door dit keer op keer te oefenen, door je te onthechten van al die informatie die we gedurende ons leven tot ons hebben genomen, kom je los van alles wat je ooit dacht te zijn, maar in werkelijkheid niet was. Van wie jij voor je geboorte was, wie jij na het sterven nog steeds bent en wat er in die tussentijd nog steeds is. Een veld van onbegrensde vreugde, overvloed, vrijheid, welzijn, zekerheid, veiligheid en stabiliteit. Een veld waar geen tijd bestaat. Dit ben jij. Hier ligt geluk zonder reden. Het is er al, in jou, het ligt te wachten om te worden herontdekt.

Als alles al aanwezig is, kan je dat nu al zijn

De grootste eyeopener voor mij tijdens deze retraite was de (her)ontdekking: als ik dit ben, als alles al aanwezig is in mij, dan kan ik dit toch ook gewoon nu al ZIJN? Dit gaf mij een totaal nieuw perspectief op hoe ik naar mijzelf, anderen en de wereld kijk. Meer vanuit heelheid, eenheid. Ik besefte dat ik met mijn mind vaak hard mijn best deed om verlichting te bereiken, dat ik gefocust was op daar, want daar zou ik het kunnen ‘hebben’ en daar zou ik het kunnen ‘zijn’. Ik ontdekte binnen in mij dat ‘daar’ eigenlijk ‘hier’ is. Dat ik al verlichting ben. Dat ik alles al ben wat ik me ooit wenste te zijn.

“De grootste eyeopener voor mij tijdens deze retraite was de (her)ontdekking: als ik dit ben, als alles al aanwezig is in mij, dan kan ik dit toch ook gewoon nu al ZIJN? Dit gaf mij een totaal nieuw perspectief op hoe ik naar mijzelf, anderen en de wereld kijk.”

Deze ontdekking heeft mij geholpen om meer te leven vanuit ‘zijn’, vanuit het stille middelpunt. Niet meer af en toe, alsof ik er een bezoeker ben en er soms even van mag proeven, maar meer als mijn ware thuis. Mijn natuurlijke zelf.

Trucjes van de mind als leerschool

Wanneer je ontdekt wie je wél bent (de blauwe lucht), ga je als vanzelfsprekend ook zien wie je niet bent. Alles is uiteindelijk een verhaal dat we zelf hebben verzonnen. Een verhaal dat al vanaf je geboorte begint. De ‘ik’ was er al voordat jij ‘ik ben Jan’ werd. En dit inzicht en de ervaring van deze IK, kan een hele bevrijding zijn van alles wat je ooit tegenhield om nu in vreugde te leven, ondanks welke omstandigheid dan ook.

Dit is wat stilte doet: het maakt ruimte om je ware zelf, daar waar alle kracht ligt, te ontdekken en om vanuit daar te leven. Ons ego, onze mind, bedenkt allerlei trucjes om ons hier vandaan te houden. Zo kreeg ik voordat ik de periode van stilte in ging, bijvoorbeeld plots allerlei ‘vervelende’ gedachten als: “het gaat je niks brengen, dit is tijdverspilling”, “doe maar normaal dan doe je al gek genoeg,” “je weet het allemaal al wel, dus waar om zou je een stilteretraite doen?”En even nam de mind, mijn ego, de leiding over. Ik voelde me ‘down’, werd helemaal in dat gevoel meegesleurd. Ik identificeerde mij met de gedachte (een wolk), ik geloofde deze gedachte en vervolgens werd ik de wolk zelf en niet veel later een enorme donderwolk. Ik kan er nu omlachen, maar die dag had ik er geen controle over, althans zo voelde dat!

Ik heb geleerd om dit soort trucjes van de mind te gebruiken als leerschool. Want: hoe kan ik nou bijvoorbeeld weten dat het me niks gaat brengen? Dat was zomaar een gedachte, een trucje van de mind om me bij mijn ware zelf vandaan te houden. Er was duidelijk iets met me aan het spelen! Ik leer nu het spel mee te spelen door er niet meer zo serieus op te reageren en er niet in mee te gaan. Gewoonweg omdat ik dit niet ben, niet meer wil zijn en ik door de stilte heb ervaren wat ik wél ben!

Laat jij je leiden door de wolk of de lucht?

Uiteindelijk ben ik de retraite gewoon gestart met deze vervelende gedachten. Als ik die volledig voor waar had aangenomen, dan had ik helemaal niet meegedaan! Dan was ik gevlucht voor een gedachte die helemaal niet waar is en had ik mijn ware ik, het goddelijke in mij, geen ruimte kunnen bieden om in mij te leven.

Heb jij ook wel eens de behoefte om de stilte te ondergaan? Zou je ook wel willen weten wie je nou echt bent? Zou je dat waar ik over schrijf ook zelf willen ervaren, maar weet je altijd wel weer een excuus te bedenken? Grote kans dat je je onbewust laat leiden door je gedachten en je de mooiste (her)ontdekking mist: wie jij echt bent.

Suzanne Beunk is auteur voor Pioniers Magazine. Zij reist de wereld over zonder vastgesteld plan vooraf. Zij neemt lezers mee op reis door columns te schrijven over haar ervaringen op haar reis. Suzanne ondervindt hoe het is om alle zekerheden los te laten en de rijkdom in haarzelf, haar thuis, te ontdekken. Een reis die je meeneemt in de wereld van Zijn. Suzanne is effortless coach vanuit haar praktijk "Be Effortless"