Artikelen

Durf jij los te laten en te vertrouwen op het leven?

De afgelopen twee weken heb ik in een soort kramp gezeten. Mijn huis in Diemen staat sinds 6 maanden te koop en na maanden van stilte is er ineens beweging: mensen boeken bezichtigingen en gaan bieden. Daarmee wordt het verkopen van mijn huis ineens serieus en wordt manifest dat ik mijn plek echt moet loslaten. Ik ga mijn plek definitief verlaten om een nieuwe stap te maken in mijn nieuwe stad Eindhoven. Dat is wat ik echt wil, toch slaat de verkramping toe. Loslaten vraagt iets van een mens.

[wcm_nonmember]
Wil je de rest van dit artikel lezen? word dan lid!
[/wcm_nonmember]
[wcm_restrict]

Met nieuwe ogen

Ik zie mezelf door mijn huis lopen en verhalen vertellen over mijn plek. Ik merk dat ik met nieuwe ogen kijk naar mijn spullen, die ik de afgelopen tien jaar met liefde heb gekocht. Met nieuwe ogen kijk ik naar de ruime, lichte plek die mij al die jaren heeft omarmd. Ik heb me er veilig gevoeld, het is een plek geweest waar ik kon opladen en waar ik nieuwe ideeën tot uitvoer heb gebracht.

Ik dacht dat ik al “ja” had gezegd tegen deze stap, tegen zowel het loslaten als tegen het omarmen van het nieuwe. De afgelopen weken heb ik gemerkt dat ik verkrampte. Dat ik mijn werk, mijn contacten en mijn relatie naar mijn hand wilde zetten in plaats van alles te laten gebeuren en erop te vertrouwen dat alles wat ik gewenst en gevisualiseerd had, naar mij toe zou komen.

Van verkramping naar flow: vertrouwen

In deze verkramping zit de uitdaging, daar stoppen immers de flow en het vertrouwen. Ik wist wat ik deed, ik wist ook dat ik in deze houding de flow niet kon terugkrijgen. Ik wist dat ik door deze houding het proces niet zou versnellen, maar juist zou vertragen. Het lukte me ondanks dat even niet te vertrouwen op het grote geheel en daarmee stopte ik zelf alles. Ik leer door dit proces hoe belangrijk het is dat ik in mijzelf blijf geloven en dat ik kijk naar wat wel goed gaat, in plaats van iets af te dwingen of te blijven hangen in hoe ik het misschien beter had kunnen doen. Ik leer nu dat het echte pionieren gaat om het mee bewegen op de golven. Vanuit mijn hart, in plaats van iets te willen vanuit mijn hoofd en niet te durven voelen.

Het kan wel

Juist het toelaten van de twijfel, het delen van de spannende aspecten en het blijven vertrouwen op dat het wel kan, brengen me tot het besef dat een glimlach om mezelf zo belangrijk is, naast een goede focus en doorzettingsvermogen. Op 1 februari zit ik bij de notaris en zal mijn huis in Diemen definitief achter mij liggen. Ik kijk ernaar uit met een volle, diepe, dankbare glimlach. De geborgenheid kan ik nog steeds voelen. Nu is het tijd voor de wijde wereld en voor nieuwe uitdagingen. Nu is het tijd om geborgenheid en vertrouwen in mijzelf te ervaren. Vanuit het besef dat ik het leven kan vertrouwen: het geeft mij waar ik om vraag als ik weet wat ik nodig heb en weet hoe ik dat het beste kan verwoorden. Het kan wel.

 

PS: wat is jouw “het kan wel” ervaring van 2015? #hetkanwel

[/wcm_restrict]

Linde ten Broek schreef enkele artikelen voor Pioniers Magazine. Zij is soulcoach, schrijver en verhalenplukker. Zij helpt vrouwen bij het kiezen voor een bezield leven waarmee hun volle potentieel aangesproken wordt en tot volle bloei komt. Linde heeft inmiddels twee boeken op haar naam staan: kinderboek "Gina en de rode vogel" en "Moeders en dochters". Daarnaast is Linde (tevens documentairemaakster) bezig met het voorwerk voor de documentaire "Soulstories": Zij interviewt hiervoor 5000 vrouwen over het leven van hun volle potentieel.