Winkelmand

Artikelen

Droomprins met downsyndroom? Daar kunnen we wat van leren!

“Hallo Sonja. Hoe gaat het met Angie?”

Tring-bzzzzz…… Via Messenger krijg ik dit bericht van de jeugdliefde van Angie, mijn dochter met downsyndroom. Je herkent het misschien wel, pubers met een onschuldig hart die ineens gaan bemerken dat ze een lichaam hebben dat ze plotseling hele vreemde dingen laat voelen zodra ze bij de ander in de buurt zijn. En zij hebben er 6 jaar voor uitgetrokken om dit te onderzoeken en waren steeds weer enthousiast.

“Waar woont ze nu? Kan ze mij bellen?” Ik antwoord dat zij dat kan als ze zijn nummer heeft. Het telefoonnummer volgt en ik beloof dat ik het haar zal geven zodra ze terug is van vakantie. “Vrijdag middag,” meld ik hem. Op vrijdag middag vraagt hij ter controle nog even of ik zijn nummer wel aan haar gegeven heb. Heel helder en krachtig voor iemand met downsyndroom, denk ik gniffelend.

In de wolken

Ik vertel Angie over de vraag die ik gekregen heb van de droomprins en geef haar het telefoonnummer. Ze is in de wolken en belt hem direct op. De twee keuvelen gezellig heen en weer alsof er geen tijd tussen gezeten heeft. Terwijl er reeds 8 jaar voorbij gegaan zijn sinds er moedwillig door de leiding van de instelling waar Angie toen woonde een einde gemaakt is aan hun relatie, omdat relaties daar niet geaccepteerd werden.

Grote liefde

Wie zijn wij om te denken dat wij in kunnen grijpen in levensprocessen die met liefde te maken hebben als het om iemand gaat met downsyndroom? De media laten vaak andere dingen zien. Dan worden zij juist gestimuleerd in het hebben van een relatie en soms wordt er zelfs een nephuwelijk voltrokken. Waar doen we nu goed aan, vraag ik mezelf af. Steeds vaker hoor ik van jong volwassen mensen met downsyndroom dat ze het liefst met hun vriend(in) samen willen wonen in een eigen appartement. Waarom is dit er nog niet, vraag ik mijzelf af. Een begeleidingsvorm voor stelletjes die samen willen wonen.

“Wie zijn wij om te denken dat wij in kunnen grijpen in levensprocessen die met liefde te maken hebben als het om iemand gaat met downsyndroom?”

Intussen hebben de twee tortelduiven afgesproken in de laatste week van de vakantie om elkaar weer te zien. Wij als moeders honoreren dat. Als de dag is aangebroken, verzorgt Angie zich alsof ze in opmars is naar het altaar. Inclusief een ingevlochten hartje op haar hoofd en veel glimmertjes in het haar. Zij weet het zeker, hij is haar grote liefde. Zo ontmoeten zij elkaar ook weer na al die jaren en het lijkt er even op dat zij verder gaan vanaf het punt waar zij gebleven waren jaren geleden. Zij zijn beiden de koning te rijk met elkaar. Ze zien op dat moment ook absoluut niet de moeilijkheid van het feit dat ze tweehonderd kilometer bij elkaar uit de buurt wonen. Nee hoor, zij houden van elkaar.

Voor Angie is dit ook helemaal goed, zo’n lange afstandsrelatie. Ze voelt zich rustig in zichzelf en vindt het heerlijk iedere dag even contact te hebben met haar grote liefde. In haar sociale omgeving maakt zij het ook duidelijk aan mannen die altijd min of meer op haar jagen. Zij nemen afstand en Angie geniet.

Voor haar vriend is dit anders. Hij heeft de constante drang om naar haar toe te willen en dat gaat niet. Helaas kan hij niet zelfstandig naar haar toe reizen en wordt hierdoor mega onrustig in zijn hoofd en kan daardoor niet meer goed functioneren.

Twee weken later

Twee weken later belt haar vriendje dat hij het uit wil maken. Ik kan je niet zien en niet naar je toe en ik word daar heel druk van in mijn hoofd. Angie kijkt verbijsterd naar haar telefoon. Het uit maken via de telefoon? Dat kan helemaal niet. Ze gaat verzitten en met een hoogrode kleur van de schrik zegt zij: “Moet jij eens luisteren. Jij zegt dat het uit is, maar jij bent liefde en ik ben liefde. Dat is waar het om gaat. Dat is het aller belangrijkste in de wereld hoor, snap je dat?”

“Jij zegt dat het uit is, maar jij bent liefde en ik ben liefde. Dat is waar het om gaat. Dat is het aller belangrijkste in de wereld hoor, snap je dat?”

Ik zit naast haar op de bank en voel haar verdriet en vertwijfeling. Maar ze houdt voet bij stuk. De liefde, dat is waar het over gaat. Dat heeft niets te maken met afstand of hoe vaak je elkaar kunt zien. Ze drukt de telefoon uit en kruipt tegen me aan en huilt tranen met tuiten. Zo onopvallend mogelijk snuit ik mijn neus en word me wederom bewust hoeveel ik van Angie kan leren, in liefde.

Sonja Verberne

Sonja Verberne schrijft over de werking van onze hersenen, oude paradigma’s die van invloed zijn op ons persoonlijke en collectieve gedrag en hoe Emotional Freedom Techniques (EFT) een bijzondere methode is om vrij te worden van aloude programmeringen, zodat ieder die met haar werkt op pionierende wijze zijn/haar leven gezonder en met meer vervulling kan leven en zo een gezonde bijdrage kan leveren aan de wereld. Als moeder van Angie met het downsyndroom blijft haar liefde uit gaan naar alle innovaties die er binnen de zorg nodig zijn om deze hoog gevoelige mensen beter te kunnen begeleiden. Ze richt zich in haar werk als trainer, EFT behandelaar/transformatiecoach mede op ouders, verzorgers en instellingen rondom mensen met downsyndroom.