Artikelen

De kunst van het leven ben je zelf

Ik doe het! Ik ga de 10-daagse meditatie aan. Nee, ik doe het toch niet, 10 dagen mediteren, 10 uur op een dag stil zitten. Ik ben toch niet gek? Waarom wil ik dit? O ja, ik wil leren hoe ik kan leven vanuit mijn hart, van binnen naar buiten, in plaats van mij te laten leiden door omstandigheden buiten mij. Ik wil in balans leren zijn met alles wat is. Ik wil aanwezig zijn in het moment en vanuit die positie mijn lijden, gedachten, gevoelens, emoties en overtuigingen waarnemen, ze omarmen en tegen ze zeggen dat ze er mogen zijn, maar dat ik me er niet door laat leiden. Het ervaren van de Vipassana meditatie was voor mijn vertrek uit Nederland mijn grootste wens en dan nu ineens al die twijfel. Ben ik fysiek en mentaal wel sterk genoeg? Ga ik het wel volhouden? O wacht: ik wil leren in balans te zijn wat de omstandigheden ook zijn, dus ook deze vragen en twijfel mogen er zijn. Juist nu ik toch al niets meer heb om mij aan vast te houden, is het misschien wel een hele mooie kans om een meditatie te ondergaan als deze.

Ik besluit te gaan op basis van het vertrouwen in de keuze die ik vanuit mijn hart in Nederland al heb gemaakt om te gaan. Bij de eerste dag van de meditatiecursus wordt me meteen duidelijk waarom ik hier ben: het sluit namelijk precies aan op alles wat ik de afgelopen tijd heb doorgemaakt. Het gevoel van overleven en alle strijd die hiermee gepaard ging was nodig om tot dit punt te komen: de kunst leren van leven in het nu, worden wie ik in werkelijkheid altijd al was. Ik begrijp ook meteen dat het een kunst op zich is om de kunst van leven te leren.

“Wil ik dit kunnen en in balans zijn met het leven zelf, dan zal ik eerst de oorzaak van mijn onbalans moeten vinden.”

Deze ligt altijd binnenin, dus leer ik de realiteit te ontdekken binnenin mijzelf en ik moet, heel simpel, beginnen met deze te observeren. Gewoon zoals het is, niet zoals ik wil dat het is.

Moedig en volhardend

Ik merk op hoe snel mijn geest afdwaalt, me weg wil houden van het meest belangrijke moment: het nu. Ik vraag mij in deze momenten af wat ik hier doe, dag twee is nog maar net begonnen en ik krijg het bij deze gedachte ineens enorm benauwd. Ik moet nog acht dagen! Ik wil weg! Mijn lichaam doet nu al pijn van dat zitten! Ik kan dit niet! Toch blijf ik. De gevoelens van afkeer mogen er zijn, ik leer ze toe te laten en er niet op te reageren. Ik weet absoluut niet wat ik verder kan verwachten, maar ik blijf de regels opvolgen, ik blijf moedig en volhardend, ik vertrouw op de keuzes die ik heb gemaakt en ik ben al zover gekomen, ik mag nu niet opgeven!

Stilzitten, ogen sluiten, niet bewegen, niet praten, alleen observeren, continu weer terug naar dit moment. Neutraal blijven in alles wat ik ervaar. Niet reageren op gewaarwordingen in het lichaam, en niet reageren op prikkels vanuit de omgeving. Ook niet wanneer er een mug op mijn arm gaat zitten en het niet lang daarna begint te jeuken en ik me erg moet inhouden om niet op deze jeuk te reageren. Ik blijf stil, ik observeer de jeuk, ik reageer er niet op, en de jeuk verdwijnt. Mijn aandacht dwaalt dan ineens af naar een pijn in mijn rechterknie, een stekende brandende pijn van het zitten. Ik beweeg niet, ik laat het er zijn, ik observeer het zonder er een etiket op te plakken en de pijn verdwijnt. Ik merk op dat alles wat ik ervaar, komt en gaat: het is vergankelijk.

Pure vreugde

Na dag 4 observeer ik ineens stilte. Mijn geest geeft het op en realiseert zich dat het geen nut heeft om maar rond te blijven malen terwijl ik, mijn ziel, besluit niets te zeggen en er niet op te reageren. Wat overblijft, is een diepe stilte, die ik ervaar als de verbinding tussen alles wat is. Ik besef me plots dat dit het veld is van pure potentialiteit en dat dit één van de wetten van de natuur is: wij zijn, in onze oerstaat, puur bewustzijn. Puur bewustzijn is pure potentialiteit, het veld van alle mogelijkheden en oneindige creativiteit. Ik ben aanwezig in het veld en tegelijkertijd is het veld aanwezig in mij. Ik voel me oneindig en onbegrensd, volmaakt, liefdevol en wat mij nog het meest is bijgebleven: ik voel pure vreugde.

“Vanuit aanwezigheid in dit veld wil ik dansen, zingen, spelen, schrijven, schreeuwen van geluk en uitbundig lachen. Wat is dit gaaf! Wat voelt dit goed! Wat fijn! Wat intens! Dit is het paradijs op aarde!”

De laatste gedachte was: dit gevoel wil ik vasthouden! BAM. Weg ben ik weer uit het veld, alsof ik een schop onder mijn kont heb gekregen. Daar lig ik dan, te spartelen om inzicht. Hoe kan dit? Waarom voelde ik me daar zo gelukkig en volmaakt in evenwicht? Waarom kan ik dat niet vasthouden?

Ik heb nooit vastgezeten

Vanaf dag 5 is de opdracht het hele lichaam, deel voor deel, te observeren en mij gewaar te worden van lichamelijke gewaarwordingen. Ik ontdekte binnenin mijzelf dat alles wat wij met onze ogen kunnen zien, alles wat we kunnen voelen, ervaren, horen, ruiken en proeven uit materie bestaat: kleine stoffelijke deeltjes die constant in beweging zijn. Dit is de basis van alle materie. Vanuit onze waarneming lijkt alle materie vast. Ik heb geleerd dat er in werkelijkheid geen vastigheid is, alles komt en gaat, alles is veranderlijk en vergankelijk. Elk moment opnieuw. Geen moment is hetzelfde. Niets is permanent. Dus ook ik en daarmee mijn lichaam, mijn organen, mijn cellen en mijn gedachten niet. Gebeurtenissen zijn ook niet permanent.

“Als alles veranderlijk is, waarom zou ik me dan nog ergens, letterlijk en figuurlijk, aan vasthouden?”

Vanuit dit punt is alles veranderd voor mij. Ik heb werkelijk losgelaten, omdat ik mij nergens aan vast kán houden. Dit is wie ik werkelijk ben: los van alles, maar tegelijkertijd zo verbonden. Eerder heb ik verteld dat het voelde alsof ik met koorden vastzit aan een ruimtevaartuig, zwevend door het heelal. In mijn column op mijn facebookpagina Be Effortless heb ik verteld dat ik deze koorden één voor één doorknip op weg naar een moeiteloos leven, vertrouwend op het universum en mijzelf. Tijdens de meditatie heb ik ontdekt dat ik in werkelijkheid nooit vast heb gezeten aan deze koorden. Ik heb ontdekt dat ik dat idee alleen maar heb gecreëerd in mijn geest. Ik ben al los, ik heb nooit vastgezeten. Elk moment weer is aan mij de keus of ik verblijf in dit veld van aanwezigheid, van pure liefde, vertrouwend op wat is in dit moment, me overgeef aan het leven zelf en mij met de stroom mee laten voeren. Of dat ik mij in mijn denkwereld vasthoud aan de koorden en bang ben voor wat komen gaat, mijzelf niet durf over te geven aan het leven en mij wil vasthouden aan mensen en dingen om mij heen. Elk moment weer, heb ik de keus.

Suzanne Beunk is auteur voor Pioniers Magazine. Zij reist de wereld over zonder vastgesteld plan vooraf. Zij neemt lezers mee op reis door columns te schrijven over haar ervaringen op haar reis. Suzanne ondervindt hoe het is om alle zekerheden los te laten en de rijkdom in haarzelf, haar thuis, te ontdekken. Een reis die je meeneemt in de wereld van Zijn. Suzanne is effortless coach vanuit haar praktijk "Be Effortless"