Artikelen

Alles wat jij toelaat, zal jou loslaten

Dagelijks hebben we veel lawaai en ruis om ons heen. Prikkels van buitenaf kunnen we nog maar moeilijk verwerken. Stress kennen we allemaal, en eigenlijk vinden we het tegenwoordig heel normaal om stress te ervaren en leren we ermee leven.

We bevinden ons tegenwoordig vaak in een verdedigingstoestand. Een toestand waarin we vechten tegen of vluchten van het huidige moment, tegen wat zich nu aandient. Terwijl het huidige moment het enige moment is dat werkelijk is.

In de oertijd was stress, de vecht- en vluchtreactie, heel nuttig, bijvoorbeeld als er een tijger wilde aanvallen of als er ineens een beer voor je hutje van stro stond.Bij gevaar of een bedreigende situatie sturen onze hersenen onze bijnieren aan om stresshormonen (adrenaline) uit te stoten. Deze hormonen maken ons klaar voor actie. De bloeddruk stijgt, het bloed stroomt razendsnel en door de actie raken we de adrenaline kwijt.

Aan de andere kant van verdediging hebben we de groeimodus. Wanneer je je hierin bevindt, voel je je rustig, kalm, ontspannen, heb je vertrouwen, ben je in verbinding met je ware essentie en leef je vanuit deze kern. Je bent geheel ontspannen in het huidige moment aanwezig met wat zich dan ook mag aandienen.

Tegenwoordig zijn we veiliger dan ooit, maar zo reageren we niet!

Tegenwoordig reageren we nog steeds vanuit dit oerprincipe en bevinden we ons meestal (onbewust) in de staat van verdediging omdat we alle impulsen van buitenaf niet meer kunnen opnemen. Een telefoontje van een boze klant kan ons tegenwoordig al in een vecht- of vlucht modus brengen, terwijl deze staat in de oertijd alleen bedoeld was om je leven te redden. Tegenwoordig zijn we veiliger dan ooit, maar zo reageren we niet!

“Één van de sleutels tot de bevrijding van slaaf zijn van je eigen emoties, gevoelens en gedachten ligt in het omarmen van zowel negatieve als positieve gevoelens en emoties.”

We klampen ons vast aan fijne dingen en willen weg van nare dingen. We kunnen daarbij onszelf en de universele intelligentie nauwelijks meer horen omdat we continu bezig zijn met onbewuste actie en onbewuste reactie op dat wat zich aandient. Terwijl daar in de stilte de verbinding ligt naar gewoon Zijn, je natuurlijke staat, vanwaar je bewust kunt reageren en bewuste actie kunt ondernemen.

Moeten we gelukkig zijn?

We vluchten vaak weg voor, of vechten tegen gevoelens en emoties als eenzaamheid, leegte, ongemak, onrust, verdriet, pijn, woede, haat, mislukking, afkeer, jaloezie en grijpen maar al te graag naar gevoelens als geluk, blijdschap,succes en vertrouwen. Let hier met name op het woord ‘grijpen,’ want wanneer we ons gelukkig voelen, willen we dit maar al te graag vasthouden en grijpen we naar meer van dat gevoel. We raken dan teleurgesteld en ontmoedigd wanneer we ontdekken dat het van voorbijgaande aard was. We raken ontmoedigd omdat we maar niet blijvend gelukkig kunnen zijn, maar MOET dit dan? Wat als je nou eens ophoudt met streven naar gelukkig zijn? Wat als je nou eens precies dat toelaat dat zich NU, in het huidige moment, telkens weer aandient? Of dat nou geluk is of wat anders? Zou dat niet bevrijdend zijn, zo bevrijdend dat het niet meer uitmaakt wat zich aandient, omdat je vrij bent van vechten, vluchten en van oordeel?

Toelaten in plaats van loslaten

Één van de sleutels tot de bevrijding van slaaf zijn van je eigen emoties, gevoelens en gedachten ligt in het omarmen van zowel negatieve als positieve gevoelens en emoties. Laat ze er zijn, hoor ze, zie ze. Verwelkom ze. Voel ze. Rauw en puur zoals ze zijn. Of het nou vreugde of woede is, voel de emotie door je lijf. Adem er doorheen. Kijk het in de ogen aan, vlucht er niet voor weg! Neem er de tijd voor, het wil gezien en gehoord worden, op schoot genomen worden door jou. Emoties zijn niet goed of fout, schadelijk of onschadelijk. Ze zijn neutraal. Ze zijn allemaal gewoon onderdeel van het grotere geheel, zoals licht en donker. Ze kunnen wel schadelijk worden als jij jezelf niet toestaat ze te voelen. De stress kan zich dan opslaan in jouw lijf omdat het geen uitlaatklep heeften vroeg of laat kan het er alsnog uitkomen door middel van ziekte, burnout, depressie, noem het maar op. Alles wat jij toelaat, zal jou loslaten. Je hoeft hier niets voor te doen, het gaat vanzelf. Dus in plaats van ‘proberen’ los te laten, is het makkelijker je weerstanden tegen het huidige moment toe te laten.

Zie het als een treinstation. Jij zit op een bankje, je bent de toeschouwer en ziet alle treinen komen en gaan. De treinen zijn je gedachten, gevoelens of emoties. Ze komen en gaan, ze stoppen soms, lossen de lading, of zoeven voorbij.

Stap niet in de trein, wees simpelweg de toeschouwer op het bankje

Wees de toeschouwer daar op het perron. Kijk wat er gebeurt, maar reageer niet! Stap niet in de trein. Wanneer je de woede door je lijf voelt gieren omdat je hartstikke boos bent, voel de woede in je lichaam, benoem de plek waar je het voelt, laat het toe! Laat het stromen. Schreeuw het eruit, of ga sporten, rennen, schrijf het op. Alles wat op dat moment goed voelt voor jou kun je inzetten als uitlaatklep zodat die stressstoffen je lichaam uitkunnen.

Daartegenover, wanneer je je super blij en vrolijk voelt, voel de vreugde in je ogen, voel de vreugde in je hart! Sta het helemaal toe. Verwelkom met heel je hart. Maar stap wederom niet in die trein. Gevoelens komen en gaan, komen en gaan. Ze zijn vergankelijk. Niets blijft voor altijd. Vasthouden en hechten aan iets wat weer kan verdwijnen, zorgt ook voor stress en is een belemmering om het huidige moment volledig te ervaren zoals het is.

Oordeelvrij reageren

Het gaat allemaal om de reactie die jij je gedachte, gevoel of emotie geeft. Het gewoonweg bewust waarnemen van de ervaring van wat zich in jou aandient is een groot verschil met wanneer je onbewust reageert op de woede zelf. Wanneer je reactie bijvoorbeeld een gedachte is om degene kwaad te doen die jou kwaad heeft gedaan en je stapt werkelijk in de trein op weg naar die persoon toe, dan ben je in de trein van je gedachte en reactie gestapt en kijk je ineens naar het bankje waar je zojuist zat! Je laat je leiden door wat je zojuist dacht of voelde en bent de controle kwijt. Gelukkig kun je vaak onderweg altijd nog tot bezinning komen en kun je besluiten de trein weer te verlaten en een paar stations verderop weer de toeschouwer te zijn.

Ook dat is trouwens prima, even met de trein mee om er later achter te komen dat je van je bankje bent gestapt. Of misschien ben je wel in de trein gebleven en ben je dat hele bankje vergeten totdat het kwaad geschied was. Mocht je dan afkeuring naar jezelf voelen door bijvoorbeeld te denken “Wat erg dat ik die persoon kwaad wilde doen,” kijk dan als de toeschouwer ook naar dit oordeel dat je over jezelf hebt, vanaf het bankje. Oordeelvrij. Voel de afkeuring, sta het toe, benoem de plek waar je het in je lichaam voelt en neem het op schoot. Laat je licht erover schijnen. Adem door de spanning heen. Misschien wil het je wel vertellen hoe prachtig je bent precies zoals je nu bent, met je donkere en lichte kant.

Bewuste ademhaling is een prachtig middel om aanwezig te zijnmet alles wat zich in het moment aandient. Hierover meer in het volgende artikel!

Suzanne Beunk is auteur voor Pioniers Magazine. Zij reist de wereld over zonder vastgesteld plan vooraf. Zij neemt lezers mee op reis door columns te schrijven over haar ervaringen op haar reis. Suzanne ondervindt hoe het is om alle zekerheden los te laten en de rijkdom in haarzelf, haar thuis, te ontdekken. Een reis die je meeneemt in de wereld van Zijn. Suzanne is effortless coach vanuit haar praktijk "Be Effortless"