Artikelen

Het probleem met #MeToo

Een goede vriendin van me werkte jarenlang in de fimindustrie in Australië en in Amerika. Moe van de glamour en de stress besloot ze uiteindelijk die wereld de rug toe te keren en vertrok ze naar Zuid Amerika. Ik leerde haar kennen als gids in Peru, waar we lange gesprekken voerden op onze tochten door de bergen. Zij is degene die mijn interesse wekte voor de #MeToo beweging. Zoë Brock, één van haar hartsvriendinnen en collega’s uit de tijd dat ze nog in de fimwereld werkte, publiceerde in oktober dit jaar een artikel in Medium.com waar ze haar traumatische ervaring met Harvey Weinstein beschrijft. Het heet: ‘Harvey Weinstein and I at the Hotel du Cap’.

“Ik geloof dat Harvey Weinstein een ‘serial predator’ is”, schrijft ze. “Er is geen kliniek in de wereld die hem kan genezen. Dit verhaal is de top van de ijsberg.’”

Op zo’n moment komt het seksueel misbruik in Hollywood wel heel dichtbij. Als je iemand kent en vertrouwt en zij vertelt je zoiets, dan weet je dat het waar is. Laura, mijn vriendin en berggids, schrijft op Facebook: “Jaren geleden werd ik op een Cannes party gespot door Harvey. Ik was een drankje aan het bestellen bij de bar, een jonge ambitieuze filmmaakster, losgeslagen in het kunstmatige sprookjesland van de film. Ik wist dat dit Harvey Weinstein was. Onze blikken kruisten elkaar en hij verstelde zijn broek met een kwijlende tong. Ik stak simpelweg direct over naar de andere kant van de zaal.”

De top van de ijsberg

In 2016 veroorzaakt Elijah Wood opschudding wanneer hij in een interview onthult dat Hollywood geregeerd wordt door een groot pedofielen-netwerk. Het interview staat een paar dagen op Youtube, maar is inmiddels nergens meer te vinden. Anderhalf jaar later, nu een maand geleden, post Corey Feldman een wanhopig bericht op Facebook waar hij vraagt om bescherming voor hem en zijn familie. Hij kondigt aan grote namen uit de filmwereld bekend te maken die onderdeel uitmaken van dit pedofielen-netwerk en vreest voor zijn leven. Een paar dagen geleden komt een ander bericht langs: Corey Feldman is gearresteerd. De reden: ze hebben marihuana in zijn auto gevonden. Tegelijkertijd kondigt Ridley Scott aan Kevin Spacey uit zijn laatste film ‘All the money in the world’ te verwijderen nadat verschillende mensen Spacey hebben beschuldigd van seksueel misbruik. Oja, en Charlie Sheen ligt ook onder vuur.

Genoeg is genoeg

Dit is de wereld anno 2017. #MeToo is een mix van oproer, sensatie, woede, empathie en verbijstering. De beerput is open. Genoeg is genoeg. Dit machtsmisbruik waar onschuldige mensen het slachtoffer zijn, vaak zelfs kinderen, waarbij de wereld gemakshalve wegkijkt en belanghebbenden het misbruik oogluikend toestaan, moet voor eens en altijd afgelopen zijn. #MeToo bewijst eens te meer hoe groot de kracht van social media is. De hele wereld schaart zich unaniem achter deze oproep en miljoenen mensen reageren. Ik lees honderden verhalen en reacties op de #MeToo threads. Veel van mijn vrienden komen naar buiten met hun persoonlijke ervaringen. Seksueel misbruik komt niet alleen voor in de filmwereld. Het is overal.

Generalisatie leidt niet tot communicatie

In een artikel in de Volkskrant verscheen recentelijk een artikel met de titel: ‘In India, waar elke twintig minuten een vrouw wordt verkracht, raken vrouwen ook geïnspireerd door #MeToo’. De eerste twee zinnen luiden: “Hoe kúnnen mannen zoiets doen? Ook Indiase vrouwen komen geïnspireerd door de #MeToo-campagne naar buiten met verhalen over ongewenste mannenhanden.”

Wat klopt er hier niet? Behalve dat ik het woord ‘geïnspireerd’ niet helemaal goed gekozen vind, zie ik twee dingen die wat mij betreft de twee grootste problemen met #MeToo vertegenwoordigen. Het is #MeToo in een notedop. Ten eerste: er is een groot verschil tussen verkrachting en ‘ongewenste mannenhanden.’ Het klinkt bijna spottend, de manier waarop deze journaliste het beschrijft. Maar ze heeft een punt: bij de #MeToo beweging wordt inderdaad alles over één kam geschoren. Is dat erg? Ik vind van wel. Natuurlijk is het vervelend wanneer je in een volle metro betast wordt. Maar dat is niet te vergelijken met verkrachting. Verkrachting is weer niet te vergelijken met georganiseerde pedofilie-netwerken. Deze generalisering is niet respectvol en is eerder olie op het vuur van de woede, haat en veroordeling van mannen dan dat het bijdraagt aan een betere communicatie tussen mannen en vrouwen, daders en slachtoffers.

Slachtoffers van seksueel misbruik zijn niet alleen vrouwen

Dat brengt me op het tweede probleem: ‘Hoe kunnen mannen zoiets doen?’ Nee, dat is te eenvoudig. Het zijn niet alleen mannen die de daders zijn. Ook dit is een generalisering die niet bijdraagt aan een oplossing. ‘Hoe kunnen mensen zoiets doen?’ zou een betere vraag zijn. Onder de getuigenissen die op mijn Facebook feed langskomen zitten meerdere mannen. Sommigen hebben de moed te beschrijven wat er met ze gebeurd is. Eén van hen, een succesvol musicus, vertelt hoe hij op de lagere school continu gepest en geduwd werd door een groep meiden die hem een dikzak en een loser noemden. “Ik denk er nog iedere dag aan,” schrijft hij. Een ander, een therapeut, beschrijft hoe hij tijdens een training door de hele groep werd aangerand, mannen en vrouwen, inclusief de begeleiders, omdat dat goed zou zijn voor zijn spirituele ontwikkeling. Een derde beschrijft hoe hij op de middelbare school bang was voor meisjes, omdat ze hem in het fietsenhok tegen de muur duwden en hem probeerden te tongzoenen. Hij is nog steeds snel geïntimideerd door vrouwen en probeert zich zo onzichtbaar mogelijk te maken. Andere mannen laten het bij ‘#MeToo’. Het is aan mij te gissen wat ze hebben meegemaakt.

Kwetsbaarheid en openheid

Eén bericht in het bijzonder raakt me. Het is van een man. Hij schrijft:
“Ik schaam me dood dat ik een man ben. Ik dacht dat vrouwen het leuk vonden als je als man initiatief toont en er eerlijk voor uit komt wanneer je een vrouw aantrekkelijk vindt. Nu ben ik bang dat ik zonder het te weten heb bijgedragen aan dat vrouwen zich onveilig voelen. Ik weet niet wat ik moet doen. Ik durf niet meer naar vrouwen te kijken, laat staan ze te benaderen. Vrouwen, help ons. Wij weten het niet meer. We willen niets liever dan jullie met respect en liefde benaderen, maar we weten niet hoe. We hebben jullie hulp nodig.”

Deze kwetsbaarheid, deze eerlijkheid, deze simpele oproep aan vrouwen om hun wijsheid en liefde te delen, is de sleutel tot de oplossing. Macht corrumpeert, niet het simpele feit dat je man bent. Ja, we leven in een patriarchale wereld waar vrouwen al eeuwenlang onderdrukt worden. Dat is verschrikkelijk en dat moet zo snel mogelijk ophouden. Dat gebeurt echter niet wanneer vrouwen zich afkeren van mannen en je je man al schuldig moet voelen louter omdat je man bent. Argwaan, wrok en woede dragen niet bij aan het herstellen van de balans in de maatschappij. Vergeving, vertrouwen en openheid doen dat wel. Mijn zoon, mijn partner en mijn vrienden zijn het daar even hartgrondig mee eens als mijn dochter, zussen en vriendinnen.

Wanneer de beerput opengaat komt de bagger eruit

Het is belangrijk dat vrouwen en mannen de ruimte krijgen om hun woede, verdriet en pijn te uiten ten aanzien van het misbruik dat ze meegemaakt hebben. Maar er breekt een moment aan dat het patroon van slachtofferschap en daderschap doorbroken kan worden. Mannen hoeven geen boete te doen voor wat hun seksegenoten of voorouders hebben gedaan. Straf en wraak is niet langer van deze tijd. Vrouwen hebben meer ruimte dan ooit om in hun kracht te gaan staan en zich kenbaar te maken. Waar het om gaat, is dat we elkaar weer vinden en opnieuw gaan ontdekken waar we hetzelfde zijn. Geen mens is van nature gewelddadig. Geen man droomt ervan een vrouw aan te randen als hij voor het eerst verliefd wordt. Zoek de overeenkomsten, niet de verschillen. We horen bij elkaar. We hebben elkaar nodig. Deze crisis gaat om een herverdeling van de macht, om gelijkwaardigheid en rechtvaardigheid. Dat kunnen we alleen bereiken als mannen en vrouwen hand in hand de strijd aangaan.

Dit is deel 9 uit de 12-delige serie ‘Liefde en seksualiteit’.

Sanne Burger (1966) is auteur voor Pioniers Magazine en schrijft over liefde, relaties en seksualiteit. Zij is schrijfster, healer en lerares. Ze geeft les in Tao Training, Qigong en Ancient Thai Massage. Daarnaast geeft ze individuele coaching. Momenteel woont en werkt ze in Peru.

Geef een reactie