Artikelen

Heilige onvrede

Het is heel goed mogelijk dat het seksleven van onze grootmoeders niet veel voorstelde. In die tijd had het idee dat een vrouw een erotisch wezen was nog nauwelijks postgevat. In het pre-Freudiaanse tijdperk was het vrijwel onbekend dat een vrouw het vermogen, laat staan het recht had om te genieten van seks of een orgasme te hebben. Nu is dat heel anders. Het vrouwelijk orgasme is in. En dan niet zomaar een orgasme, maar een meervoudig, diepgaand baarmoeder orgasme dat eindeloos duurt, al je chakra’s opent, je hele leven transformeert, je relatie redt en waarbij je ook nog eens ejaculeert.

Vrouwen kunnen beter klaarkomen dan mannen, dat is nu de norm. We ademen, vrijen, squirten en genieten erop los. Omdat we het verdienen. Een kleine compilatie uit het aanbod van de huidige spirituele sekscursussen: ‘Het vallei orgasme: de Rolls Royce onder de orgasmes.’ ‘63 verschillende manieren om klaar te komen.’ ‘Leer een fullbody orgasme van 20 minuten geven en krijgen.’ ‘Reclaim je recht op plezier in 5 stappen.’ ‘Ultiem plezier is je geboorterecht.’ ‘Slimme vrouwen kiezen voor meer.’ ‘Schrijf je nu in, over drie uur gaat de prijs omhoog.’ ‘Honderden andere vrouwen gingen je voor. Zorg dat je dit niet mist!’ ‘Seks wordt leuker, intenser, spannender, gezonder en beter.’ Dit alles omlijst met soft porno plaatjes van halfnaakte vrouwen in lingerie, in vervoering, in bed, in bad, in omhelzing met een man waarvan alleen een suggestieve arm, schouder of torso in beeld is.

“Vrouwen verdienen meer, maken carrière, dragen een pak, roken en drinken meer dan ooit, gaan meer vreemd, gaan net als mannen steeds eerder dood en nu claimen ze ook het recht op absolute seksuele bevrediging, extase en orgasme.”

Ik word er moe van. Ja, het wordt tijd dat vrouwen in deze maatschappij meer ruimte krijgen, maar waarom neigt de emancipatie zo vaak naar een nog grotere vermannelijking van deze wereld? Vrouwen verdienen meer, maken carrière, dragen een pak, roken en drinken meer dan ooit, gaan meer vreemd, gaan net als mannen steeds eerder dood en nu claimen ze ook het recht op absolute seksuele bevrediging, extase en orgasme. Ik twijfel niet aan dat recht, maar ik twijfel wel aan de manier waarop het nagestreefd wordt.

Bovenstaande slogans verleiden me niet, ze ontnemen me de lust. Dit is niets nieuws, dit is de semi spirituele versie van onze huidige obsessie met seksualiteit, instant bevrediging, opwinding en orgasme. Prostitutie en pornografie veroveren de wereld, de georganiseerde mensenhandel is een van de snelst groeiende praktijken in Europa, nog steeds worden in Nederland 1 op de 5 kinderen misbruikt en 1 op de 3 vrouwen aangerand, en binnenkort kun je een cursus ‘spiritueel paaldansen’ doen, zodat je je erotische natuur beter tot uitdrukking kunt brengen. Wat een zinvolle bijdrage aan een betere wereld. In de meeste landen kan een vrouw niet eens veilig over straat. Zullen we daar eerst iets aan doen?

Stel je voor dat je ooit een geest uit een fles bevrijdt en één wens mag doen. Wat zou je wensen? Dat vanaf nu al je wensen vervuld zullen worden of dat je vanaf nu zonder wensen zult zijn? Wat is echte vrijheid? Is het de macht het leven naar je hand te zetten of is het juist het vrij worden van dit verlangen? Ben je ontevreden met je seksleven omdat je te weinig krijgt of omdat je teveel wilt? Kom je echt tekort of word je misleid door de media en de hypes, de nieuwe voorwaarden waar je aan moet voldoen om een echte vrouw of man te zijn? Heb je niet genoeg seks, is je seksleven echt niet goed genoeg, of heb je last van de opgeklopte verwachtingen en irreële beloftes van deze nieuwe trend?

Seksuele energie laat zich niet onderdrukken, dat weet iedereen. Hoe sterker het verbod, des te leuker het wordt om het toch te doen. Hoe groter het taboe, des te grotesker wordt de expressie. Verbieden en onderdrukken helpt niet, maar het zwelgen en constant najagen van seksuele bevrediging maken een mens ook niet echt gelukkig. Dat geldt voor alles: seks, geld, status… zo gauw je het hebt is de lol er alweer af. Kortom: Hoe vind je het midden tussen zwelgen en onderdrukken?

“Oh God, maak me celibatair, maar niet vandaag!”

Barry Long, een inmiddels overleden spiritueel leraar, sprak in zijn tijd veel over seks. ‘Ik moet wel’, zei hij. ‘Niets veroorzaakt zoveel lijden in de wereld als het feit dat mensen vergeten zijn hoe ze de liefde moeten bedrijven.’ Zijn CD: ‘Making love, sexual love the divine way’ is nog steeds wereldberoemd. Barry Long maakt onderscheid tussen opwinding en passie. Opwinding is in zijn terminologie een manifestatie van obsessie en verslaving, terwijl passie een natuurlijke uiting is van het lichamelijk verlangen naar nabijheid en het ervaren en delen van liefde. Opwinding is gericht op instant bevrediging, spanning, veroveren en klaarkomen, passie is gericht op intensiteit, intimiteit en genieten in het moment. Zijn advies voor minnaars was om te vrijen zonder opwinding, zonder emotie en zonder gedachten, met aandacht en volledig ontspannen, zodat vanuit die ruimte en stilte het vrijen vanzelf kon ontstaan. ‘Laat het aan het lichaam over’, zei hij. ‘Laat je ego erbuiten. Pas als je niet langer iets nastreeft en het niet uitmaakt of je wel of niet klaarkomt kun je vanuit echte passie vrijen.’ Mensen die gekozen hadden voor het celibaat noemde hij lafaards. ‘Oh God, maak me celibatair, maar niet vandaag!’, bad Augustinus. Celibataire priesters en monniken gingen in zijn optiek de grootste uitdaging van de mensheid uit de weg: het bijeenbrengen van seks en God.

Alexander Smit, een Advaita Vedanta leraar, sprak altijd vrij cynisch over seks. ‘Klaarkomen is net zoiets als niesen’, zei hij. ‘Het duurt allebei twee seconden en het stelt allebei niets voor.’ Hij had zijn leerlingen weinig te bieden als het ging om seks. Toch leerde ik iets heel waardevols bij hem, iets wat me de rest van mijn leven is bijgebleven. Het was tijdens een van de wekelijkse satsangs in Baarn. Als bezoeker liep je altijd het risico om geconfronteerd te worden met de vraag: ‘Waarom ben je hier?’ Ik was altijd erg bezig met die vraag. Wat moest ik zeggen als hij het ooit aan mij zou vragen? Toen hij het uiteindelijk aan mij vroeg wist ik niets meer van mijn gerepeteerde, intelligente antwoorden. Ik zei van de schrik het eerste wat in me opkwam: de waarheid. ‘Omdat ik ongelukkig ben’, zei ik. ‘Ik vind het leven onverdraaglijk.’ Tot mijn verbazing glimlachte hij en knikte hij goedkeurend. ‘Goed zo’, zei hij. ‘Wat jij beschrijft is het begin is van verlichting. Het representeert dat wat in de yoga-traditie ‘heilige onvrede’ heet: het verlangen van de ziel naar bevrijding uit de hel van illusie. Zonder dat brandende, allesoverheersende verlangen zal je nooit de toewijding en het doorzettingsvermogen op kunnen brengen om het pad te lopen.’

Ik begreep op dat moment dat het helemaal niet de bedoeling is om zonder verlangen te zijn. Een mens zonder verlangen is een dood mens. Het gaat niet om het loslaten van verlangen, het gaat om het leren onderscheiden van het verlangen dat voortkomt uit ‘heilige onvrede’ en al het andere verlangen. Had mijn oma last van ‘heilige onvrede’? Waarschijnlijk wel. Maar ik denk niet dat een cursus paaldansen, een webinar klaarkomen of een online training ‘vallei orgasme’ haar gelukkig had gemaakt. Wat meer aandacht van haar man, wat minder kinderen, wat meer uitdaging en wat minder indoctrinatie hadden waarschijnlijk wel een verschil gemaakt. Er is een veel grotere, veelomvattender verandering nodig, zowel in het wezen van de mens als in de mentaliteit van de maatschappij, om werkelijk door te dringen tot de kern van onze onvrede. Wat we nodig hebben is meer dan een goed orgasme.

Sanne Burger (1966) is auteur voor Pioniers Magazine en schrijft over liefde, relaties en seksualiteit. Zij is schrijfster, healer en lerares. Ze geeft les in Tao Training, Qigong en Ancient Thai Massage. Daarnaast geeft ze individuele coaching. Momenteel woont en werkt ze in Peru.

Geef een reactie